İlk kitaptan sonra biraz korkarak baslasam da korktugum gibi cikmadi. Ve gercekten su an favori kitabim oldu. Ben dram okuma hastasiyim zaten dram olan bir seyi begenmeme ihtimalim yoktu.
Rook zaten benim ilk kitaptan beri dikkatimi ceken bir karakterdi.Gecmis ve gelecek seklinde okuduk Rook ve Sage'in arasindakileri. Gecmiste bir seyler yasanmisti ve Sage Rook'u terk etmek zorunda kalmisti. İlk kitapta okudugumuz Easton'un aslinda ne kadar seytan birisi oldugunu da okumus olduk bu kitapta. Terk etme nedenini bilmiyorduk ve bu gizem beni kitabin icine daha cok cekti.
Ciftin uyumu, gizlenen sirlar, dram ve kalp kirikliklari okumak beni cok tatmin etti. (Hayir mazosist degilim...)
Sonlara dogru bir yerde tempo birden o kadar yukseldi ki kalbim agzimda okudum. Silas ve Rook dostlugunu o kadar sevdim ki... Rook'un kendini suclamasi beni paramparca etti. Rook'un genel olarak yasadigi seylere cok uzuldum. Annesini kaybetmesi, babasiyla olanlar... Hicbiri onun sucu degildi ama o kendini sucluyordu. Ta ki biri yani Sage ortaya cikip onun sucsuz oldugunu ikna edene kadar.
Rook ve Sage'in birbirlerine cok benzedigini fark ettim. İkisi de aci dolu seyler yasadilar ve fiziksel aci cekmek gercekten ikisine de zevk veriyor. Rook'un aciya duskunlugu daha fazla tabii ki cunku gunahlarinin cezasinin aci cekmek oldugunu dusunuyor. Hicbir gunahi olmadigi halde...
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.