1984’ü okurken okur, ilk sayfalardan itibaren hafif bir gerginlik hisseder; ama bu gerginlik bağırmaz, usul usul yerleşir. Dünya serttir ama asıl rahatsız eden, her şeyin “normal” kabul edilmesidir. Okur, baskının kaba kuvvetten çok alışkanlıklarla kurulduğunu fark ettikçe huzursuz olur.
Kitap ilerledikçe his değişir: Merak yerini tedirgin bir dikkat hâline bırakır. Cümleler okunur ama aralarda durup düşünme ihtiyacı doğar. Çünkü mesele neyin yasak olduğu değil, neyi düşünmenin tehlikeli hâle geldiğidir.
Okur bu romanı okurken şunu hisseder:
“Bu dünya sadece korkunç değil; mantıklıymış gibi anlatılıyor.”
Ve asıl ürperti de buradan gelir.
Konusu:
Roman, gerçeğin sürekli değiştirildiği, geçmişin yeniden yazıldığı ve insanların yalnızca davranışlarının değil, düşüncelerinin de denetlendiği bir dünyada geçer. Winston Smith bu düzenin içinde sessizce yaşarken, içten içe yanlış olan bir şeyler olduğunu hisseder. Küçük bir itiraz, bir not, bir bakış… Derken anlarız ki bu dünyada asıl tehlike başkaldırı değil, fark etmektir. Orwell hikâyeyi ilerlettikçe umutla korkuyu aynı anda büyütür. Kitabı kapattığınızda akılda kalan soru şudur: Gerçek yok edilirse, insan neye tutunur?
— George Orwell
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.