Haftanın ilk günü güzel bir öneri ile geldim, hem de seni Lorn diyarının puslu havasından alıp kendi iç dünyana fırlatacak bir eserle. Yiğit İşbitiren’in kaleme aldığı Kayıp Ruhlar Yolcusu, bir av sırasında yaralı bir hayvanın peşinden Tekinsiz Orman’a dalan Kalen’in o tekinsiz sabahıyla başlıyor; ama asıl macera zihnindeki karanlık mağaralarda filizleniyor. Yazarın bir psikolog olması, hikâyedeki o mistik atmosferi ve fantastik unsurları sadece birer dekor olmaktan çıkarıp, her birini birer ruhsal sembole dönüştürüyor.
Kitap boyunca Kalen’in sevdiklerini koruyamama dehşetiyle yüzleşmesini izlerken, aslında bir uzmanın kaleminden "suçluluk duygusunun" anatomisini okuyorsun. Kalen’in kızı Mily’nin sesini ormanın uğultusunda araması, aslında hepimizin hayatın gürültüsü içinde kaybettiği o masum parçamıza seslenişi gibi. Bir psikolog duyarlılığıyla işlenen bu "kaybolmuşluk" teması, seni sadece bir macera romanının içine değil, kendi geçmişinin hayaletleriyle dolu bir odaya hapsediyor.
Özellikle kitapta geçen o can alıcı cümle var ya: "Beni hayata çok iyi hazırladınız... Kendi duygularım dışında hiçbir şeyden korkmuyorum." İşte burada yazarın psikolog kimliği tam anlamıyla devleşiyor. Dış dünyadaki canavarların, büyücülerin ya da savaşların aslında insanın kendi içindeki fırtınalar kadar korkutucu olmadığını ne kadar da yalın anlatıyor değil mi? En büyük hapishanemiz de, en büyük düşmanımız da aslında o dizginleyemediğimiz duygularımız.
Kalen ve yaralı savaşçı Storia arasındaki o sessiz çekim ve birlikte göğüs gerdikleri büyücü saldırıları, aslında insanın en çaresiz anında tutunacak bir dal arayışını temsil ediyor. Storia’nın sevgiyi saklama çabası ve Kalen’in içindeki o "ahlaki gri alanlar", yazarın mesleki tecrübesiyle birleşince karakterler kağıt üzerinde canlanıyor. Onlar sadece Lorn diyarını tehdit eden karanlık siluetlerle değil, bizzat kendi ruhlarının en karanlık dehlizleriyle savaşıyorlar.
->
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.