Selam. Bu ayın bir diğer okuduğum kitabı Pablo Neruda “Sıradan Şeylere Övgüler” adlı şiirleri oldu.
Şairden okuduğum üçüncü şiir kitabım oldu aynı zamanda. Bu defa çok bambaşka bir perspektiften bakan Neruda, sıradan günlük hayatımızda sarf ettiğimiz olgular adına düşünüp şiir ile daha farklı açıdan bir dönüşüm yaşatmış sözcüklere...
Her bir mısra hayatın içinden, pek çok kez tattığımız duygularında yer aldığı, soyut-somut varlıklara övgülerle dolu yalın dizelerle karşılaşıyoruz.
#kitapalıntıları
dolgun bir başak kadar
taneyle doluyken hayat,
geçip gider yanından
nasıl derleyeceğini bilmeden
(Görünmez Adam)
Bırakın bugün
beni yalnız
mutlu olayım,
herkesle ya da herkessiz
(Mutlu Güne Övgü)
Önü alınamaz ateş,
hep gayretkeş,
kör lakin göz göz bakan,
hafifmeşrep,
geç kalan, birden bastıran,
altın yıldız,
odun hırsızı,
sessiz eşkıya
(Ateşe Övgü)
Üzülme
çünkü kazanacağız,
kazanacağız biz,
en basit olanlar,
kazanacağız,
sen inanmasan bile
kazanacağız. (Basit Adama Övgü)
Herhangi bir yalnızlıktan
kaçmak istemiyorum ben.
İnsanları bağlanmasını istemiyorum sözlerimin.
Gelgit olmadan deniz,
insan olmadan şiir,
yaşam ortamı olmadan resim,
rüzgâr olmadan müzik
istemiyorum!
Huzursuzdur gece
ve onun güzelliği,
titreşir her şey
onun bayrakları altında.. (Huzursuzluğa Övgü)
Daha sonra şehre
savaş geldi,
kırık dökük düşleriyle savaş
kemiriyordu kadim güzelliği,
obur,
yiyordu
gri taş ve kar ve kan
pastasını
(Leningrad'a Övgü)
Dünyanın yalnızlığı
çöldür. Ve kısırdır
onun gibi
insanın
yalnızlığı. Hep aynı
saatler, geceler ve günler,
örtüleriyle
bütün yeryüzünü sararlar da
çölde hiçbir şey bırakmazlar.
Yalnızlık tohum tutmaz. (Yalnızlığa Övgü)
Bütün gece
acı bana baltayla
vurdukça vurdu,
ama rüya
karanlık bir su gibi
kanlı taşları yıkayarak geçti.
Bugün yeniden hayattayım.
Yine seni kaldırıp
omuzlarıma
alıyorum
hayat. (Hayata Övgü)
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.