Kisa ama çok ağır
Omuzlarımdan tutup beni, "hadi zamanı artık, ağla, yüzleş, konuş, bağır çağır ama artık susma" diyerek sarsti. Bu kadar mi benzer, sanki sustuklarımı, kendime bile itiraf edemediklerimi, korkup kactiklarimi, bir yakınım, içimi okuyacak kadar bilen bir yakınım yazmış, hadi şimdi zamanı diye vermiş kitabı elime.
Tıpkı babam... 15 yıl önce kansere yakalanması ve onu atlatmasi. 15 yıl sonra bir daha kacamayisi.. Aralık ayında veda edişi. Yazarın hissettikleri, babasının kurduğu cümleler... Tıpkısı..
Bir yakınını kaybetmeyen okur için hüzünlü bir kitap. Ama tam tersi için hüngür hüngür ağlatacak bir yüzleşme, gerçeklik.. bu kadar aynı olduğunu, bu kadar sarsilacagimi bilseydim bilmiyorum, sanırım okumazdim.
Çünkü ben hala videolarına bakamayıp, sesini dinleme cesaretine erişmiş değilken "bizi" anlatan bir kitabı okumaya hazırlıksız yakalandım.
"Korkacak bir şey yok." Okuyun
Seni çok özledim babacığım...
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.