Yakınlık, iki kişi arasında değil;
insanın kendi içindeki mesafeyi aşma çabasında başlar.
Seviş Yolcu, başlığının çağrıştırdığı gibi yalnızca bir aşk ya da tensel yakınlık kitabı değildir;
bu metin, insanın başka birine yönelirken aslında kendi varlığını yokladığı bir yolculuğun şiiridir.
Cemal Süreya burada aşkı anlatmaz,
aşkın içinden geçen zihni, dili ve hatırlamayı anlatır.
“Seviş” kelimesi bir eylem olmaktan çok bir hâle dönüşür:
yaklaşma, çekilme, özleme, kaybetme ve yeniden kurma hâli.
Şiirlerde belirgin olan şey, duygunun kesinleşmemesidir.
Süreya hiçbir zaman duyguyu sabitlemez;
onu akış hâlinde bırakır.
Çünkü sevgi ya da arzu, onun dünyasında tanımlanabilir değil,
yaşandıkça değişen bir deneyimdir.
Bu kitapta imgeler parlak değil, gündeliktir.
Bir anı, bir bakış, küçük bir ayrıntı…
Şair büyük metaforlar kurmak yerine, hayatın içindeki kırıntıları büyütür.
Okur bu yüzden şiiri “okumaz”,
sanki birinin hatırlayışına tanık olur.
Seviş Yolcu, aynı zamanda geçiciliğin kitabıdır.
Hiçbir duygu kalıcı değildir,
hiçbir yakınlık mutlak değildir.
Ama bu geçicilik bir kayıp olarak değil,
insanın yaşama biçiminin doğal parçası olarak kabul edilir.
Süreya’nın dili burada hem yalın hem çok katmanlıdır.
İlk bakışta sade görünen dizeler,
okurun kendi deneyimiyle doldukça genişler.
Şairin yaptığı şey, anlamı dayatmak değil;
okurun anlam kurmasına alan açmaktır.
Bu yüzden kitapta anlatılan ilişki tek bir “sen”e ait değildir.
O “sen”, bazen geçmiş, bazen şimdi, bazen de yalnızca bir ihtimaldir.
Şiir, kişisel bir seslenişten çıkıp zamansız bir hâl alır.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.