Spoiler!
Kitabı okurken karakterle beraber yaşadım, düşündüm, korktum ve giyotine yürüdüm. Kendimi o kadar çok karakterin yerine koydum ki, o oldum. Kalbimin ortasına koca bir yük bindi. Sanki ben 6 hafta sonra kafam giyotinle koparılarak idam edilecektim. Victor Hugo bu kitabıyla amaçladığı şeyi çok iyi başarmış bence. Kendimizi, karakterin yerine koyup idamın insan üzerindeki psikolojik etkisini anlamamızı istemiş. Evet bunu anlıyosun belki ama kitap boyunca sürekli karakterin suçu neydi diye sorup duruyorsun. Suçuna göre kendini onun yerine koymak istiyosun, hakedip etmediğini bilmek istiyosun. Tabi ki romanda cevabı yok. Çünkü yazar suç ne olursa olsun kimsenin idamı hak etmediğini savunuyordu. Bense çocuk katilleri, tecavüzcüler idam edilseydi fena olmazdı diyorum. Ama yazarın şu sözlerine de hak veriyorum. " Zindancının yeterli olduğu yerde cellada gerek yoktur. Ama devam ediliyor. Toplumun intikamını alması, cezalandırması gerekiyor. Ne biri ne diğeri. İntikam almak bireyseldir, cezalandırmak Tanrının işidir. Toplum ikisinin arasında, cezanın altında intikamın üzerinde yer alır. Böylesine büyük ve böylesine alçak iki şey ona uygun düşmez. "İntikam almak için cezalandırmak" yerine, iyiliğe yöneltmek için düzeltmelidir."
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.