B.K. Borison | İyi Ruhlar
“Benim için mutlu son yoktu. Tünelin ucunda bir ışık yoktu.”
Selam. Size o kadar tatlı bir hikayeyle geldim kii
Çok güzeldii. Hep kalbimin bir köşesinde yer alacak bir kitap oldu.
Nolan… Geçmiş noellerin hayaleti. Görevi insanları korkutmak, sonra da ortadan kaybolmak. Yani var ama yok gibi bir hayat. Hiçbir yere ait değil, kimseye dokunmuyor. Ta ki Harriet’la karşılaşana kadar.
Harriet… mükemmel, hayatı yolunda bir karakter değil. Yalnız, kırılmış ama yine de iyi kalmaya çalışan biri. Bu yüzden sanırım birbirlerini hemen tanıyorlar…
En çok hoşuma giden şey, aralarındaki bağın pat diye aşka dönüşmemesi oldu. Daha çok iki yalnız insanın birbirine yavaş yavaş alışması, birbirinin yanında nefes alabilmesi gibi. Nolan’ın ilk kez bir yerde kalmak istemesi, Harriet’ın ilk kez gerçekten görülmesi… Bunlar çok küçük anlar ama insanın içine dokunuyor
Geçmişle yüzleşme kısımları okurken ayrıca etkiledi beni , bazı an’lar, anı’lar içimize oturuyor. Gözlerimizi dolduruyor. Ama umut da veriyor. Belki hiçbir şey için geç değildir umudu.
Eğer; aşırı entrika ya da yüksek tempo bekliyorsanız bu kitap biraz sakin gelebilir. Ama kalp ısıtan, yavaş akan ve karakter odaklı hikâyeleri seviyorsanız tam isabet.
Soğuk bir kış akşamında sıcak içecekle camdan dışarı bakmak gibi. İçinde biraz melankoli, biraz umut, bolca yumuşaklık var. Umarım yolunuz bu güzel kitapla kesişir, çok isterim okumanızı
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.