Gece saat 2, kitabı uyuyamadığım için pür dikkat dinliyorum. Gözlerim kapalı. Yonca o sırada Venedik'te koşuyor. Oradaki yalnızlık hissini en derinlerde hissediyorum. Ben de yurt dışında yaşıyorum, koşmaya başladım ve kendimi Yonca ile benzer yerlerde buldum. Ben yavaş ve kısa mesafe koşuyorum ama destek görmediğin kişiler ve destek gördüğün kişiler her mesafede aynı. Henüz Yonca'nın gölgesi olmama bir ömür yol var. Kimi ağlayarak kimi gülerek dinledim. Beni anlaması sebebiyle biraz fazla ağlamış olabilirim. Hüzünlü pek bir şey yok aslında kitapta, benim ağlayasım var sadece. Teşekkürler Yonca, kitaplarının devamı olsun lütfen. Senden çok şey öğrendim.
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.