Kardeşliği Sevmek mi, Kardeş Kalabilmek mi?
Bugün Kardeşlik Ahlakı kitabını bitirmiş olmanın huzurunu yaşıyorum. Ama şunu fark ettim ki bu kitap bitmiyor… Çünkü aslında mesele bilgi değil, mesele ahlak.
Bu kitap bana şunu öğretti ki Kardeşlik bir duygu değil, bir sorumluluk.Aynı ortamda bulunmak kardeşlik değil. Aynı davayı savunmak da tek başına yeterli değil. Kardeşlik; nefsini geri çekebilmektir. Kitapta en çok etkilendiğim noktalardan biri Ensar–Muhacir kardeşliği oldu. Özellikle Sa'd bin Rebi’nin, Abdurrahman bin Avf’a malının yarısını teklif etmesi… Bu sadece bir cömertlik örneği değil; bu, “sen aç kalma, ben tok olamam” ahlakıydı.
Bugün kendime sordum:
Ben kardeşliğe ne kadar hazırım?
Fedakârlığa mı hazırım, yoksa sadece güzel cümlelere mi?
Ve kitap boyunca şunu hissettim biz kardeşliği seviyoruz ama kardeşliğin yükünü sevmiyoruz.
Küçük meselelerde kırılıyoruz.En ufak sözde küsebiliyoruz.
Bazen aynı hizmet içinde bile rekabete düşebiliyoruz.
Oysa kardeşlik;
Haklı çıkma mücadelesi değil, dağılmama mücadelesidir.
Ben kendi adıma şunu fark ettim:
Kardeşlikte en büyük imtihanım nefsimmiş.Haklı olduğumu düşündüğüm yerde susabilmek…Kalbim kırıldığında büyüteçle bakmamak…Affetmeyi seçebilmek…
Bu kitap bana sahabenin kardeşliğinin neden ümmeti ayağa kaldırdığını gösterdi. Çünkü onların kardeşliği söz değil, fedakârlıktı. Bizim ise bu ahlakı yeniden inşa etmeye ihtiyacımız var.
Belki büyük adımlarla değil ama küçük halkalarda…Kalbimizi temizleyerek…
Gıybeti terk ederek…
Hasetten uzak durarak…
Rabbim bize sadece kardeş demeyi değil, kardeş kalabilmeyi nasip etsin.
·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.