Beğenip geçmeyin. Anlayarak ve düşünerek okuyun..Alıntı
Şimdi biz ya dehşet duyarız ya da dehşet duyar gibi görünürüz, oysa aslında gördüklerimizden sinsi uyuşukluğumuzu gıdıklayan olağanüstü, ürpertici bir heyecan duyar, zevk alırız; ya da küçük çocuklar gibi, korkunç hayallerden kurtulmak için başımızı yastığın altına sokar, kaybolmasını bekleriz. Sonra yeniden oyuna, eğlenceye dalarak unutuveririz bunları… Ama sonunda biz de aklımızı başımıza toplayarak, iç âlemimizi sıkı bir imtihandan geçirmeli, sosyal bünyemizin gerçek durumunu ortaya koymalıyız.
··
1 +1'leme
·4.603 Gösterim
4 Yorum
Dehşete alıştık. Tepki verdiğimizi sanıyoruz ama çoğu zaman sadece kısa bir ürperti yaşayıp hayatın konforuna geri dönüyoruz.Asıl mesele korkmak değil, gördüğümüz ve yaşadığımız karşısında içimizi gerçekten sorgulayıp değişmeye cesaret edebilmektir.
Nefsinle bir ömür mücadele halindesin sen iyi hissettikçe o sana bulaşacak tekrar tekrar bulaşacak ama sen iyi ve güzeli bulmaya düşünmeye devam ettiğin sürece onu yeneceksin inşallah naçizane tavsiye yanlış anlaşılmasın
Tavsiye için teşekkürler 🌸
1 yanıtı göster
İnsan doğasında olan bir durum. Misal; babam vefaat eteğinde bir daha nefes alamayacağım sanmıştım. 4 yıl önceydi, hayat zindan oldu. O gün ölüm haberini aldığımda bana "Üzülme, hayat tekrar normale dönecek" deselerdi sanırım kavga ederdim. Ama şuan (eskisi gibi olmasa da) hayat normal akışında.
Yani Dostoyevski örneğinize uyarlarsak: başımı yastığın altına soktum, evet. Ama şuan hayatın bana sunduğu oyunları tekrar oynuyorum. Çünkü çocuğum ben, doğam bu. Evet o korkuyu öğrendim. İç dünyamda onu tecrübe ettim. Fakat bir kere korktum diye hayatı yaşamaktan vazgeçemem
"Dostoyevski dramı" çok büyük bir tabir. Aslında anlatmak istediği ile benim anlatmak istediğim benzer fakat o kadar karanlık o kadar umutsuz bakıyor ki insan bu sonuca varmakta güçlük çekiyor.
Not: En sevdiğim 3 yazardan birisidir :)
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.