Beni çok yoran birkitap oldu. Nar Ağacı kitabının içine girme için de biraz ilerlemek gerekiyordu ama sonrasında büyülenmiştim. Kehribar Geçidi’nin yarısına geldim halen tam olarak kavrayamadım bu da süreci uzattı. Karakterlerin tek tek hayatları ilgi çekici ve oldukça gerçekçiydi. Bir gezginin çölde bir Bedevi kızına aşık olup öz kızını diri diri toprağa gömüşü beni çok etkiledi. Sonra yollara revan oldu. Öz kardeşiyle dövüşmeye mecbur bırakılan Yizbaşının kardeşinin kendini feda etmesiyle Roma’nın başına gelen felaketler, okuma yazması olmadan kocaman bir kütüphane sahip olan kitaplara aşık Efendi Naso ve onun Hanımefendi Sabina’ya aşık olan yazıcı kölesi, tanımadığı aşkının tutkunu olan kandilci…hepsini de ayrı ayrı çok beğendim. Bir anda 309 yıl sonraya uyanmaları tedirginlik vericiydi. Aklıma yedi uyurları getirdi. Zalim Roma ve imparatoruyla lanetlenen Roma’nın yedi uyurları gibi…
~Öyle ölüler var ki öldüğünün farkında değildir.
~ Her aşık sahibinden bilinir.
~Gün gelir hissetmediğin acının da hesabı sorulur. Kalbimden sorumsuzum sanma.
~Hatırlamak, unutmaktan daha vefalı bir kelimedir.
~Kâğıt yanar, mürekkep akar. Söze güven sen, hafızadan daha kuvvetli bir hazine yoktur.
~Ruhların yaşı yok hafızası var, değil mi ki ben seni 309 yıl önce de seviyordum.
~ Her şey bozuluyor, dünya kıyamete, insan ölüme bakıyor. Meyve çürüyor, çiçek soluyor. Roma hiç değişmiyor.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.