!Spoiler!
Önceki kitaptan sonra açıkçası biraz yorucu buldum. Olaylar çok hızlı gelişti. Erlking'in amacını anlamak ile falan geçti. Açıkcası Erlking'in bir umut iyi bir tarafı olduğuna inanmıştım. Perchta'nın acımasızlığı ve sadistliği çok sinir bozucuydu. Güçlü bir karakterdi evet ama o kadar psikopattı ki davranışları çok tuhafıma gitti. Erlking daha sakin duran bir tehlike iken Perchta ben deliyim diye bağırıyordu resmen. Tanrılar falan çok zayıflardı. Güya şunun bunun tanrısı hepsi ama zerre bir vasıfları yok. Erlking yakalıyor ve onlar da bu kadere göz yumuyorlar. Bu kısmı biraz saçma geldi bana. Serilda'nın annesi beni aşırı şoka uğrattı. Bence yarı tanrı sayılıyordu Serilda. Çünkü o doğurmuş yanı nasıl yarı tanrı olmuyor?
İlk kitaptan daha fazla olay olduğunu söyleyebilirim. İlk kitap bence daha sakın ve yüzeyseldi. İkinci kitap daha derin ve her şeyi açıklıyor. Aşırı beğendiğim söylenemez. Ama yine de güzeldi.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.