Mumlar Sonuna Kadar Yanar ; aynı dünyalara fakat farklı ruhlara sahip iki dostun kırk bir yıl sonraki yüzleşmesini anlatan bir roman. Kırk bir yılın, tek bir gecede ‘mum ışıkları’ eşliğinde anlatıldığı kısa ama oldukça derin bir kitap. Birisi için bir hesaplaşma; diğeri içinse sessizce bir günah çıkarma gecesi denebilir. Peki bu günah ne? Bu hesap niye?
Kitap pek çok şeyi sorgulatıyor. Hem kendisini hem de kendinizi… Dostluk nedir, bir insanı tüm hakikatiyle tanıyabilir miyiz, ihanet mi daha ağır yoksa suskunluk mu, zaman iyileştirici midir, esasında sustuklarımızı dondurup zamanını mı beklemekteyiz. Yani; aslında mumlar sonuna kadar yanar mı içimizde?
Bazen hayatımızda bazı şeyler yaşanır. Bir zaman sonra da yaşanan her ne ise önemini yitirir. Affedersin, unutursun, öğrenmek istemezsin… Kısaca acıyı da acı vereni de çözümlemekten vazgeçersin. Çünkü bazı acılar çözülürse hayatın anlamı da çözülmüş olur ve geriye hiçbir şey kalmaz. Bazı insanlar cevap almak için değil, hayatlarını ayakta tutan soruyu kaybetmemek için yaşar. Ya da başka bir deyişle, bazı soruların cevabı yoktur— ama insan yine de bütün hayatını o cevabı bekleyerek geçirir. Kitabın özeti tam olarak bu bence.
Tek bir gecede tek bir solukta sessiz, ağır, gerilimsiz ama gerilimli, içsel bir monolog… Tavsiye üzerine okudum, iyi ki okumuşum.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.