Öncelikle, yazarın tarihsel-fantastik bir LGBTQ roman kaleme almış olmasını gerçekten takdir ediyorum. Bu türde yazmak hem cesaret hem de ciddi bir emek gerektiriyor; kurgusu ve denediği yapı açısından çabası kesinlikle övgüyü hak ediyor.
Spoiler içerir.
Kitabı okumaya başladığımda bir süre ne okuduğumu anlamaya çalıştım. Okur olarak çaba harcamak benim için sorun değil; hatta sevdiğim bir şeydir. Ancak burada hissettiğim çaba, yer yer gereksiz bir uğraş gibi geldi. Kitap hakkında önceden bildiğim tek şey, bir LGBTQ aşk hikâyesi anlattığıydı. Geçmiş–şimdi arasında gidip gelen iki farklı zaman dilimi fikri aslında hoştu; fakat hem Leyla’nın hem de Yzma’nın bakış açısından anlatım, bir noktadan sonra yorucu olmaya başladı.
Leyla ile Yzma arasındaki ilişkinin ne olduğu konusunda uzun süre kafam karıştı. “Bu bir aşk mı? Yzma ona da mı âşık olacak?” diye düşünürken, kitabın sonlarına doğru Leyla ile Yzma’nın kardeş çıkması beni hem şaşırttı hem de rahatsız hissettirdi. Bu gelişme biraz oldu bittiye getirilmiş gibiydi.
Yzma ile Mirşah arasındaki aşk da bana benzer şekilde ani geldi. Bir anda aşka bağlanmış gibi hissettirdi; ne ara, nasıl bu noktaya geldiler tam olarak idrak edemedim. Başlangıçta o sevgi bana geçmedi. İlerleyen bölümlerde duyguyu daha çok hissetmeye başladım ama yine de ilişkinin gelişimi yeterince sindirilmeden sonuçlandırılmış gibi geldi.
Yzma’nın taht hırsı uğruna gerçek aşkına iki kez ihanet etmesi… Özellikle Mirşah’ın derisini, hayatını, canını çaldığı sahne gerçekten gözlerimi doldurdu. Okurken içimden sürekli
''Tamam, Mirşah Yzma’yı oldu ama Mirşah başka bir bedende yaşasın, ölmemiş olsun, her şey bir şekilde düzelsin” diye umut ettim. Ama Yzma hem aşkına ihanet etti hem de onun canını aldı. Pişmanlık duysa bile, kötücül güçler tarafından zorlanmış olsa bile, okur olarak sanki bana da ihanet edilmiş gibi hissettim. Bu duygudan çıkamadım.
Genel olarak kitabı beğendim; yer yer sıkılsam da etkileyici yanları vardı. Ama Yzma’yı affedemiyorum.
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.