Bu kitap beni iki kez ağlattı.
Bir Charlie’ye, bir de Algernon’a…
Charlie’nin zekâsı yükseldikçe dünyayı anlaması değil, acıyla tanışması canımı yaktı.
İnsanların bakışlarını, sevgiyi, yalnızlığı fark ettikçe; mutluluğun cehalette mi, yoksa farkındalıkta mı olduğunu sorguladım.
Algernon ise sessiz bir ayna gibiydi.
Onun düşüşünü izlemek, Charlie’nin geleceğini izlemekti.
Aynı sona doğru, farklı bedenlerde yürüyen iki yalnızlık…
Zekâ bir armağan değil, bazen ağır bir yüktür.
Ve herkes, bir noktada, biraz Charlie’dir.
Bitirdiğimde gözlerim dolu dolu oldu.
Charlie’ye de, Algernon’a da birer çiçek bırakarak kapatabilirsiniz kitabı...
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.