Sırrı Sinan’ı elime alırken beklentim yüksekti. Macera, tarih ve gizem aynı potada eriyecek; sürükleyici, katmanlı bir hikâye okuyacağımı düşündüm. Kitap bunların hepsini vadediyor, hatta yer yer gerçekten yaklaşıyor da… ama sonuçta tablo tamamlanmıyor.
Evet, romanda bir macera var. Tarihi arka plan ilgi çekici. Gizem unsuru da mevcut. Fakat okudukça sürekli aynı his peşimi bırakmadı: Bir şeyler eksik. Karakterler derinleşecekken yüzeyde kalıyor. Gizemler açılıyor ama yeterince sağlam örülmüyor. Konu parçaları birbirine bağlanıyor gibi duruyor ama aradaki bağlar zayıf kalıyor; düğüm atılmış ama sıkılmamış sanki.
Bu durum hikâyenin ritmini de etkiliyor. Tam içine girecekken başka bir sahneye geçiliyor, tam merak artmışken duygusal ya da anlatısal derinlik geri çekiliyor. Okur olarak “bir tık daha” bekliyorsun ama o adım gelmiyor.
Final ise kitabın en zayıf halkası. Çünkü bunca anlatının sonunda güçlü bir kapanış, net bir yüzleşme ya da en azından tatmin edici bir son bekliyorsun. Ama final aceleye gelmiş hissi veriyor. Kitap bittiğinde şaşkınlık değil, daha çok “keşke” kalıyor.Kötü bir kitap değil. Ama beklentinin altında. En çok da bu yüzden insanı yarım bırakıyor. Daha cesur, daha sıkı, daha derin bir anlatımla çok daha iyi bir roman olabilirmiş hissiyle kapattım kitabı.
Bazen bir kitabı sevmemek değil, olabileceği hâli görebilmek insanı daha çok yorar. İşte Sırrı Sinan tam olarak böyle bir kitap oldu benim için.
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.