Son Zamanlarda Okuduğum En Çarpıcı Eser
Vigdis Hjorth'dan son zamanların en çarpıcı eseri "Annem Öldü Mü". Eser bir nevi günlükten, karakterin öz benliği ve ailesiyle çatışmalarından oluşuyor. Okurken yer yer kendimden iz bulduğum, yer yer içimi çektiğim satırlardan oluşuyor. Altını çizdiğim çokça cümle oldu.
(Burdan sonrası spoiler içerebilir.)
Kitapta anne ve babasının doğrularına, kendisi için hayal etmiş oldukları hayata karşı çıkan, kendi hayatını yaşamayı amaç edinmiş bir kadının ailesi tarafından nasıl hor görüldüğünü okuyoruz. Benim için en çarpıcı kısım sanırım şuydu; "...hepimiz annelerimizi içimizde bir delik gibi taşırız, büyük ya da küçük, ölü ya da diri, işte bu yüzden yaşayabilmek için bu delikleri doldurmaya çalışırız ya da annelerimizi reddederiz. Ama o zaman da -becerebildiğimizi düşündüğümüzde- özgürleşmenin suçluluğuyla yaşamak zorunda kalırız."
Johanna annesi ile yüzleşmek için hayatının son dönemleri diyebileceğimiz 60lı yaşlarını beklemiş. Ya da daha doğru tabirle hayatının ancak bu döneminde buna hazır hissetmiş, ihtiyaç duymuş. Bu ihtiyaç Johanna'nın varoluşsal kaygılarından gelmekte. Kitapta çokça tasvir edilen Kanada geyiğinin eski boynuzundan kurtulması gibi o da annesi ile son bir yüzleşme yaşadı, onun acılarına tanık oldu ve aylardır uğruna annesinin evinde tuttuğu nöbete bir son verdi. Fakat tüm bunlara rağmen Kanada geyiğinin yeni çıkan pırıl pırıl boynuzunun aksine çocukluğundan bu yana annesinden şu veya bu şekilde öğrenmiş olduğu alışkanlıklara sırtını dönemedi.
Anne-çocuk ilişkisinin nasıl yıkıcı bir duruma evrilebileceğini, annelerimizin olumlu veya olumsuz izlerini tamamen üstümüzden atmanın nasıl imkansız olduğunu, bir çocuk için anne ile ilişkisinin ne denli karakterine ve hayatı yaşama şekline yön verebileceğini gözler önüne seriyor. Bu eseri çok sevmekle beraber henüz 30larının başında bir kadın olarak annem ve anne olma ihtimalim üstüne çokça düşünmeme sebep oldu diyebilirim...
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.