Doğuştan serebral palsili. Fakir bir İrlanda ailesi. Konuşamayan, hareket edemeyen bir çocuk. Ve herkesin “zihinsel engelli” sandığı bir dahi.
Christy Brown yalnızca sol ayağını kontrol edebiliyordu. Hepsi bu. Ama bazen bir insanın dünyayı değiştirmesi için bir ayağı yeterli olabiliyor.
Annesinin inadı, sevgisi ve inancı sayesinde Christy sol ayağıyla yazmayı, çizmeyi öğreniyor. Toplumun acımasız bakışlarını, yoksulluğu, bedensel sınırlarını tek tek aşıyor. Ve sonunda sadece yaşayan değil, üreten bir insana dönüşüyor.
Film insanı iki yerden yakalıyor:
Birincisi annelik. Brenda Fricker’ın performansı insanın içini parçalıyor.
İkincisi Daniel Day-Lewis. Bu rol için aylarca tekerlekli sandalyede yaşayan, sette bile karakterden çıkmayan bir oyuncu. Sonuç? 1989 En İyi Erkek Oyuncu Oscar’ı. Ve hak ederek.
Bir cümle kalıyor aklımda:
“Evimizde kitap pek görülmezdi. Ekmeğin daha önemli olduğu düşünülürdü.”
İzlerken şunu fark ediyorsun:
Koşullar zor olabilir. Ama direksiyon bazen gerçekten sende. Onu çevirmek için iki el gerekmiyor.
·
10 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.