Bazı insanlar hayatımıza bir ömürlük değil, bir dönemlik girer.
Bazıları bir sebep için, bazıları bir ders için oradadır.
Mel Robbins’in “Bırak Yapsınlar” yaklaşımı tam da bu noktada radikal ama sade bir önerme sunuyor:
İnsanları kontrol etmeye çalışmayı bırak.
Çünkü mesele onların ne yaptığı değil, senin buna verdiğin anlam.
Kitapta asıl kırılma noktası “bırak yapsınlar” cümlesi değil, denklemin ikinci yarısı:
“Kendine izin ver.”
Başkalarının düşüncelerinin, tepkilerinin ya da duygusal manipülasyonlarının hayatını belirlemesine izin verdiğin sürece kontrol sende değildir.
Robbins’e göre sorun “insanlar” değil; onların davranışlarının senin iç dünyanı yönetmesine verdiğin görünmez onaydır.
Ve çoğu zaman bu izin farkında olmadan verilir.
Birinin küsmeleri, mağduru oynaması ya da öfke patlamaları karşısında kitabın önerisi nettir:
Bırak yapsın.
Bu cümle kayıtsızlık değil; sınır koyma pratiğidir.
Bir yetişkinin duygularını yönetmek senin sorumluluğun değildir.
Robbins’in güçlü metaforlarından biri ise şu:
Karşındaki öfkeli yetişkinin içinde, duygularını regüle edemeyen sekiz yaşında bir çocuk hayal et.
Bu perspektif değişimi korkuyu azaltır, şefkati artırır.
Tepki yerine bilinçli mesafe doğar.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.