Öncelikle vaowww’luk bir kitap asla değil ama okunmayacak kadar yerilmesi gereken bir kitapta değil.Roman tarzında yazılmış kişisel gelişim kitabı diyebiliriz, bazı yerlerde güzel öğütler veriyor bazı yerlerinde ise tekrarlayan öğütleriyle sıkıyordu.
Eleştireceğim kısımlara gelecek olursak kitapta toksik pozitiflik var okurken bu beni çok rahatsız etti. Mesela bir bölümde aldatıldığını düşünüyordu kahramanımız ve doğal olarak üzülüyordu, rehberi acı sen müsade ettiğin müddetçe seninle olur safsataları sıkıyordu.
Kanka o işler her zaman öyle olmuyor işte, bırakta acımızı yaşayalım, her şey bizim bakış açımızla ilgili değil, bazen karşımızdaki insan bize kötülük yapmak istemiştir ve yapmıştır demek istedim o bölümde mesela rehbere.
Kitap boyunca sürekli mutluluk, pozitiflik kavramlarının pompalamaya çalışılması da saçmaydı, üzülmemiz gerekiyorsa üzülebilmeliyiz acı çekmemiz gerekiyorsa çekebilmeliyiz duyguları ertelemenin geçiştirmenin ve sorgulamanın çokta bir anlamı yok duygunun bizde oluşturduğu sonuç ne onunla ilgilenmek lazım.
Birde her bölümde karakter o anki konuyla ilgili zıtlaşıyor sonra çokta sorgulamadan kabul ediyordu,her durumdan bir öğreti kazanmaya çalışması da bir yerden sonra kitabı sıkıcılaştırdı.
Dili basit kolay okunabilecek bir kitap bana kalırsa,başta da dediğim gibi altını çizdiğim güzel yerlerde vardı şans verilebilir diye düşünüyorum.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.