Sándor Márai, bizi bir şatonun loş odasında, kırk bir yıl süren devasa bir sessizliğin bozulduğu o tek bir geceye davet ediyor. Kitap, iki eski dostun buluşması gibi görünse de aslında zamanın, sadakatin ve insanın kendi iç mahkemesinin sarsıcı bir hikâyesi.
Henrik aristokrat ve baskın bir asker, Konrád ise hassas ve sanatçı ruhlu bir müzisyen... Aralarındaki bu zıtlık, bir ihanetin gölgesinde kırk bir yıllık bir bekleyişe dönüşmüş. Romanın en çarpıcı yanı ise neredeyse tamamen Henrik’in monoloğu üzerinden ilerlemesi; Konrád’ın sessizliği, bu uzun hesaplaşmanın yankısını daha da büyütüyor.
Benim bu kitaptan çıkardığım en güçlü his şu oldu: Bence Henrik aslında bir cevap beklemiyordu; o sadece kırk bir yılın ağırlığını karşısındakine bırakmak, nihayet anlaşılmak ve bu yorgunluğu dindirip dinlenebilmek istiyordu. Çünkü bazen "gerçeği öğrenmenin" bile bir anlamı kalmaz; geriye yalnızca yanıp bitmiş mumlar ve o ağır kabulleniş kalır.
Márai, bizi o loş odada bir tanık gibi oturtup kendi hayatımızın sorgusuna davet ediyor. Kitabın sonunda zihnimde asılı kalan o soru ise hala taze: "Sahi, mumlar sonuna kadar yanar mı?"
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.