Özgürlüğün peşine düşüp de yarı yolda kalanlara…
Bazı insanlar hayatı kendi başına öğrenmez; bir el uzanır, kaldırır, yön verir. Hayat Hanım tam da böyle bir hikâye anlatıyor. Düşerken tutulmuş, dağıldığında toparlanmış, hayata yeniden karışmış olanların kalbine daha çabuk dokunacak bir roman bu.
Ahmet Altan’ı ilk kez okudum. Ve ilginçtir, kitap; “Yazarı siyasi görüşünden bağımsız okuyabilir miyiz?” tartışmasının döndüğü bir rakı masasında önerildi bana. Belki de bu yüzden metnin kendisi kadar, okuma deneyimi de hafızama kazındı.
Ah Hayat Hanım…
Görmüş geçirmiş, yanılmış, öğrenmiş, susmuş ama hayattan vazgeçmemiş Hayat Hanım. Seninle tanıştığıma gerçekten sevindim. Çünkü sen, hayatımdaki birçok kadının yankısısın. Hayatı sevgiyle öğreten, durmayı bilen; bugünü yaşarken yarının kokusunu alan ama yine de kaderle inatlaşmayan bir kadınsın.
Romanın en güçlü damarlarından biri, klişe ile tesadüf arasındaki o ince çizgi. Yazar bu iki kavramı bir pergelin ayakları gibi açıyor; gerçekliği ise çizdikleri çemberin içine bırakıyor. Ne tamamen rastlantı, ne bütünüyle kader. Hayat gibi.
Unuttuğumuz bir şey var:
Mutlu olmak, güvencede olmaktan daha değerlidir.
Ve birbirimize sormayı unuttuğumuz o soru:
Hayallerin neler?
Eğer buraya kadar okuduysan, şimdi gerçekten kendine sor:
Senin en büyük hayalin ne?
·
102 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.