Zamanın Tükenişi...Duygu ve Düşünce
Zamanın görünmez bir nehir gibi parmaklarımızın arasından akıp gittiği, her şeyin "hız" ve "verimlilik" potasında eritildiği bir çağda, Michael Ende’nin Momo’su bir çocuk kitabı maskesi takmış, modern dünyanın kalbine saplanan en keskin hançerlerden biridir. Bu eser, sadece bir masal değil; kaybettiğimiz ruhlarımıza, çalınmış dakikalarımıza ve unuttuğumuz dinleme sanatına yazılmış muazzam bir trajedidir.
Hikâye, bir kentin dışındaki antik tiyatro kalıntılarında yaşayan, kimsesiz ama dünyalar kadar zengin bir küçük kızla başlar. Momo’nun ne muhteşem oyuncakları vardır ne de süslü cümleleri. Onun tek bir mucizesi vardır: Dinlemek. Ama öyle bir dinlemek ki, onun yanına gelen kavgacı insanlar barışır, hayal gücü kurumuş çocuklar en görkemli oyunları kurmaya başlar. Momo, insanın içindeki o sessiz, bilge sesi yüzeye çıkaran bir aynadır.
Ancak bu huzur tablosunun üzerine, kentin dumanlı havasından sızan "Duman Adamlar"ın gölgesi düşer. Kül rengi takım elbiseleri, ağızlarından hiç düşürmedikleri gri purolarıyla bu zaman hırsızları, modern insanın en büyük zaafını kullanırlar: Daha fazlasına sahip olma hırsı. İnsanları "zaman tasarrufu" yapmaya ikna ederler. "Gülmeyi bırak, sevdiklerine vakit ayırmayı kes, sadece çalış ve biriktir," derler. İnsanlar daha çok kazandıkça daha mutsuz olur, zaman kazandıklarını sandıkça aslında hayatlarını o gri puroların dumanında yakıp kül ederler.
Ende, bu noktada okuru sarsıcı bir gerçekle yüzleştirir: Zaman, yaşamın kendisidir ve yaşamın yeri kalptir. Kalpten hissedilmeyen zaman, tıpkı koparılmış bir çiçek gibi solar.
Momo, tek başına bu devasa mekanizmaya, bu "hiçlik" ordusuna karşı dururken; biz aslında kendi hayatlarımızın ne kadarını o duman adamlara teslim ettiğimizi görürüz. Kaplumbağa Kassiopeia’nın yavaşlığındaki o derin bilgelik, "Yavaş giderek daha çabuk varılır," felsefesi, günümüzün kaosuna verilmiş en zarif cevaptır. Kitap ilerledikçe Momo’nun peşinden sadece bir şehri kurtarmak için değil, kendi çocukluğumuzu, dostluklarımızı ve o paha biçilemez "an"larımızı kurtarmak için koşarız.
Momo, okuyup bitirdiğinizde rafa kaldıracağınız bir kağıt yığını değildir; o, her saatin tik tak sesinde size "Yaşıyor musun, yoksa sadece zamanı mı tüketiyorsun?" diye soran bir vicdan azabıdır. Michael Ende, bu dev eseriyle kelimeleri birer notaya dönüştürmüş ve bize modern dünyanın gürültüsü içinde duyabileceğimiz en anlamlı senfoniyi fısıldamıştır. Eğer ruhunuzun bir köşesinde hala o tozlu antik tiyatronun sessizliği duruyorsa, Momo sizi oraya, kendinize geri çağırıyor.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.