Charlie'nin İlerneme Rapuru
Algernon' a Çiçekler...Ahh, kalbimi bıraktığım o nadir hikayelerden biri.
İmla hataları, noktalamanın olmayışı ve kelimelerin duyulduğu gibi yazılması...Tam bir çocuk saflığında fakat o bozuk cümlelerin içinde yatan masum bir sevgi...
Düşünsenize, tek dileğiniz "akıllı olmak". Sadece insanlar sizinle dalga geçmesin diye, sadece "normal" olabileyim diye. Bir fareyle -Algernon' la- bile kendinizi kıyaslamak zorunda olmanız.
İşte kitap tam burada insanın canını acıtıyor, boğazını düğümlüyor. "Lütfen beni akıllı yapın.", Charlie' nin toplumda kabul görme yakarışlarıyla bir deneye malzeme olması... Bir insanın kaderini, bir laboratuvar faresinin grafiğiyle ölçüp değiştirmek ne acı.
Deney etkisini gösterdikçe kelimeler birer birer yerini buluyor. Noktalar, virgüller sanki birer mucizeymiş gibi hayatına giriyor. Dilleri, bilimi yutarcasına öğrenirken kelimeleri devleşiyor ancak bu "mükemmel" kelimeler beraberinde soğuk bir yalnızlık da getiriyor.
"Daha önce hiç sahip olmadığınız bir şeyi kaybetmek mi daha zordur, yoksa o şeye hiç sahip olmamış olmak mı?”
Bu kitap size iliklerinize kadar bunu sorgulatıyor. O son cümledeki vedada gelen gözyaşım Charlie'nin kaybetmediği tertemiz kalbinin üzerine damladı.
·
1.759 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bence daha zor olan, hiç sahip olmamış olmak.
Kaybettiğinizde en azından bir iz vardır. Hiç olmamış bir şey ise boşluk bırakır; ne yas tutulur ne unutulur...
Size katılıyorum. Sahip olduğun bir şeyi kaybettiğinde elinde “yaşadım” diyebileceğin bir teselli kalıyor, ama o şeye hiç sahip olamamak, tüm hayatımız boyunca eksiklik duygusunu hissettiriyor.🍀