Bizim Zamanımız, kimsenin tam olarak sahiplenemediği bir zamanın romanı… Büyük ideallerle yetişip küçük hayatlara razı olan insanların; kadınların omuzlarındaki yükle ağır ağır yaşadığı bir hikâye. Çevrenin kalabalıklığına rağmen her karakterin içinde derin bir boşluk var.
Atmosferi o kadar güçlü hissettiriyor ki kendimi 90’larda gibi hissediyorum. Duygular yoğun ama abartılı değil. Olaylardan çok ruh hâlleri ve içsel çatışmalar romanın temelini oluşturuyor. Öyle bir iç ses var ki, sanki hepimizin iç sesi; hiç susmuyor.
İçten içe konuşan bir roman Bizim Zamanımız. Kadın olmanın görünmeyen yükünü ve bir kuşağın yorgunluğunu sakin ama derin bir yerden anlatıyor. Bitirdiğinizde büyük bir olay değil, içinize çöken o sessiz ağırlık kalıyor. Çünkü bu hikâye biraz da hepimizin hikâyesi
Bu arada Sinem Sal’ı okurken hani derler ya gözüm kapalı okusam Seray Şahiner sanarım gerçekten o kadar benziyor ki kalemleri. İkisi de şehirli kadının sıkışmışlığını, görünmeyen emeğini, aile ve toplum arasındaki gerilimi yazıyor. Aynı coğrafya, benzer yaralar, benzer dönem ruhu… Ama tonları bambaşka tabi. Seray Şahiner daha sert, daha politik, daha sokağın içinden. Sinem Sal ise daha içe dönük. Daha psikolojik, daha lirik. Yine de ikisinin kalemini de benzetip iki yazarımızıda okumayı seviyorum .
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.