Bir İdam Mahkûmunun Son Günü… Bu kitabı bitirdiğimde içimde tuhaf bir sıkışma kaldı. Sanki göğsümde görünmeyen bir düğüm varmış da kimse çözmemiş gibi. Öfke mi desem, merhamet mi desem… İkisi de. Ve en çok da çaresizlik. Çünkü okurken bir insanın son saatlerine misafir oluyorsun; ama elinden hiçbir şey gelmiyor. Bu nasıl bir his, anlatması güç… İnsan sayfaları çevirirken bile suçluluk duyuyor.
Victor Hugo öyle bir kalem oynatmış ki, idamı bir ceza olmaktan çıkarıp vicdan muhasebesine dönüştürmüş. Bir insanı öldürmekle adalet yerini bulur mu, yoksa başka bir karanlık mı doğar? Kafamın içinde dönüp duran sualler…
NE ANLATIYOR ;
Roman, ismi verilmeyen bir adamın idama mahkûm edildiğini öğrenmesiyle başlıyor. Suçunun ne olduğu özellikle söylenmez — çünkü Victor Hugo dikkatini suça değil, cezaya ve insan ruhuna yöneltmek ister. Adam, hücresinde infaz gününü beklerken geçen altı haftayı anlatır. Bu süreçte Bicêtre Hapishanesi’ndeki günlerini, diğer mahkûmları, gardiyanları, mahkeme salonundaki o soğuk kararı ve en çok da içindeki korkuyu yazar. En sarsıcı taraflardan biri de kızını düşünmesidir. Küçük çocuğunun onu artık tanımayacak oluşu, adını bir utançla anacak olması… Son gününde Paris’e götürülüşünü, kalabalığın merak dolu bakışlarını, Notre-Dame’ın çanlarını, sokakların sıradan hayatına devam edişini görür. Belki bir af çıkar, belki ceza ertelenir, belki bir mucize olur… Ama saatler ilerler. Ve giyotin gölgesi büyür.Bu kitap bize bir suç hikâyesi anlatmaz; bir vicdan hikâyesi anlatır. “Bir insanı öldürmek adalet midir?” sorusunu tok bir sessizlikle önümüze bırakır. Cevabı bizden bekler.
Ve en acısı şu: Mahkûmun adı yoktur. Çünkü o tek bir kişi değil; idam sehpasına yürüyen herkes olabilir.
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.