Babasını yavaş yavaş kaybeden birinin gözünden yazılmış ama aslında hepimizin içinde bir yerlerde duran o "kayıp" duygusuna dokunmuş yazar. Babanın hastalık süreci öyle sakin ama o kadar gerçek anlatılmış ki.. Özellikle ilk kez altını bezledikleri o sahne insanın içine oturuyor. Güçlü bir babayı, bir zamanlar seni koruyan elleri bu kadar kırılgan görmek empati kurduğunda cidden kötü hissettiriyor.
Bir de babasının çözdüğü son bulmaca var beni çok etkileyen. Küçücük bir detay ama sanki hayatın son anlamlı cümlesi gibi. Orada bir sessizlik var, ama aynı zamanda bir kabulleniş.. Boğazım düğümlenerek okudum.
Benim için Bahçıvan ve Ölüm, ölümü anlatan değil, hayatı hatırlatan bir roman oldu. Çünkü bazen birini toprağa gömüyorsun, ama o sende yaşamaya devam ediyor. Üzüyor evet ama hayatın kaçınılmaz gerçekleri, kesinlikle tavsiyemdir.
İyi okumalar, kitapla kalın..
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.