küçük bir çocukken annem bana biraz sesini yükseltse (bu o kadar nadir olurdu ki) sesini yükselten kişinin benim gerçek annem olmadığını, onu yerine geçmiş kötü yürekli biri olduğunu düşünürdüm. sizin anlayacağınız benim anne modelim inanılmaz sabırlı, fedakar , yumuşak huylu biriydi. öyle olmaya devam ediyor.
ben anne olduğumda bildiğim bu model bir annelikti, başka annelik modellerine dikkat bile etmemiştim. fakat gerçek şu ki bu model benim karakterime hiç uygun değildi. kimseye uygun olacağını da düşünmüyorum o ayrı. o modele uymaya çalıştıkça zaten zor olan “annelik” içinde bunaldım, tükendim. anne olmadan önceki kendimi de hiç ulaşamayacağım bir yere kaldırdım. böylece yıllar geçti.
bir süre sonra kadını tüketen “annelik” meselesine kafayı takıp üzerine okumaya başladım. hayatımın farklı bir dönemine geçince de çocuklarla başka tür bir ilişki biçimi kurma fırsatım oldu. hala karşılıklı o ilişki biçimini inşa etmedeyiz.
rachel cusk bir ömrün emeğinde anneliğin hamilelik, doğum, emzirme, uyku düzeni, yeni bir hayata, yeni kendine uyarlanma/uyarlanamama sürecinin ilk bir yılını anlatıyor.
sürecin beni ne kadar bunalttığınıı o dönemi hatırlatan şeyler okuduğumda boğulur gibi hissetmemle hatırladım. hatta kendimi “o günler geçti bitti çok şükür” diye teselli ederken buldum.
“annelik” gerçekten zorlu bir deneyim. ve çoğumuz bu deneyime dair tecrübelerden yoksun anne oluyoruz. o yüzden kadınların bu deneyimleri birbirine anlatmasını ya da yazarak paylaşmasını çok önemsiyorum.
rachel cusk’ın kitabı bu nadir örneklerin en iyilerinden biri.
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.