Bu kitap, ilk bakışta fantastik bir anlatı gibi görünse de ilerledikçe okuru bir hikâyenin içine değil, kendi iç dünyasının katmanlarına davet ediyor.Aynalar, kargalar, hologram denizi, kan yemini, ruhun rengi ve ağırlığı.Tüm bu imgeler bir olay örgüsünden çok, insanın acıyla kurduğu ilişkiyi anlatmak için var.
Hikâye boyunca karşılaştığımız aynalar, gerçeği düzelten ya da saklayan nesneler değil; gerçeği olduğu gibi yansıtan, hatta onu çoğaltan araçlar.Yüzlerce aynada bölünen yansımalar, insanın tek bir benden ibaret olmadığını; yaşadıkça parçalandığını, çoğaldığını ve her parçasının farklı bir renge büründüğünü gösteriyor.Bu yüzden kitapta ruhun rengi sabit değil: bazen mor, bazen ıslak bir alacakaranlık, bazen de uzun yılların izini taşıyan parlak bir inci.
Acı paylaşıldığında mı hafifler, yoksa başkasına yüklendiğinde mi çoğalır?
Bu sorunun karşısında duran karakter ise Kim Eunhu. Eunhu’nun aynası gerçeği değiştirmiyor; sadece gösteriyor.Babasının onu yaşatmak için kendi hayatından vazgeçtiğini öğrendiğinde, bu bilgi onu yıkmıyor ama dönüştürüyor.Eunhu acıyı yok etmeye çalışmıyor; onunla birlikte yürümeyi seçiyor.İşte bu yüzden hayatta kalıyor.Işık, Pers’i öldürürken Eunhu’yu bırakıyor; çünkü ışık niyetten çok seçime bakıyor.
Kitabın en güçlü yönlerinden biri, felaket kavramına yaklaşımı. Felaket burada yalnızca yıkıcı bir şey olarak sunulmuyor.Bazı felaketlerin insanı büyüttüğü, dönüştürdüğü ve hatta hafiflettiği fikri işleniyor.Ağaç gövdesindeki halkalar gibi, yaşananlar zamanın içinde birikiyor ve insanın kimliğine dahil oluyor.Kaçamıyorsan onunla başka bir ilişki kurmak zorunda kalıyorsun.
Profesörün yarı karga, yarı insan oluşu; şifa veren bir ağaçken insanların karga tarafından kandırılıp kesilmesi ve bu ihanetten doğan dönüşümü, kitabın masumiyetin kaybı temasını derinleştiriyor. Mina’nın hikâyesi ise kehanetler, körlük ve kurtarılma üzerinden, başkasının acısına eşlik etmenin ne demek olduğunu sorgulatıyor.Her karakter, kendi felaketini taşıyor ve kimse kimsenin yerini tam olarak alamıyor.
Hologram denizi ve yıldızların suyla birbirine karışması ise gerçek ile yanılsama arasındaki sınırın kaybolduğu anları temsil ediyor.İnsan bazen kendi algısında boğulabiliyor; doğru sandığı şeylerin aslında eksik, kırık ya da yanılsama olduğunu fark ettiğinde ise geri dönüşsüz bir yüzleşme başlıyor.
Kitap boyunca karakterlerin yaptığı en önemli şey, başkalarının acısını çözmeye çalışmak değil, kendi seçimleriyle yüzleşmek.Kimse kimsenin yerine acı çekemiyor, kimse kimseyi tamamen kurtaramıyor.Finalde verilen “herkes kendi yoluna bakar” hissi, hikâyeyi kapatmaktan çok okurun zihninde açık bırakıyor.
Finalde aynanın geri verilmesi, Pers’in ölümü ve “herkesin kendi seçimi” vurgusu, hikâyeyi kapatmaktan çok okurun zihninde açık bırakıyor.Çünkü bu kitap, cevap vermekten ziyade doğru soruları sormakla ilgileniyor.
Bu eser;fantastik edebiyatı sevenler kadar,
psikolojik derinlik, sembolik anlatım ve varoluşsal sorularla ilgilenen okurlar için de güçlü bir deneyim sunuyor.
Bu kitap bitiyor ama bıraktığı sorular bitmiyor.Aynalar geri veriliyor ama cevaplar değil.Çünkü hikâyede kimse tamamen masum ya da tamamen suçlu değil; herkes kendi seçiminin ve anlatılmamış hikâyelerinin ağırlığını taşıyor.Ruhun rengi kadar, bu hikâyelerin yükü de insanı belirliyor.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.