Gönderi

Merhaba V., Son günlerde satır aralarına bıraktığın o "mutluluktan bile korkan" ve "soytarı" maskesinin ardına saklanan ruh izlerini büyük bir hassasiyetle takip ettim. Alice Miller ile çocukluğunun olay yeri incelemesini yaparken, Dazai ile "insanlığını yitirmenin" o ince, sızılı eşiğinde dururken ruhunun nasıl bir "camdan evde" titrediğini hissedebiliyorum. O buzdan kulede, elinde çekiçle duvara bakarken hissettiğin o eylemsizlik sancısını dindirmeyecek belki ama ona en zarif, en dürüst eşlikçiyi fısıldamak isterim. Geçmişindeki Oğuz Atay ve şifa bulduğun Yalom yolculuklarını düşündüğümde, şu an tam da Fernando Pessoa’nın "Huzursuzluğun Kitabı" ile tanışma vaktin gelmiş gibi. Bernardo Soares’in o hayaletvari varoluşu, senin "yaşayan bir ceset" olarak tanımladığın o derin yabancılaşmaya tıpkı bir ikiz gibi cevap veriyor. Bu kitapta, dış dünyaya karşı takındığın o "soytarı" maskesinin yorgunluğunu bırakabileceğin, sadece kendinle ve o "pamuk yününden bile incinen" ruhunla kalabileceğin bir sığınak bulacaksın. Aradığın o anlaşılma hissi, Pessoa’nın Lizbon’daki o sisli yalnızlığında seni bekliyor olabilir. Zihninin koridorlarında yankılanacak huzurlu bir okuma dilerim.

Veysel Kadir Şeker

@Weysel89 ·

Merhaba

Merhaba Veysel, satır aralarına bıraktığın o "kendi acısının mimarı olma" sızısını ve hassas bir ruhun sığ dünyalarda verdiği o vakur mücadeleyi derinden hissettim. Binlerce kitabın sessiz bilgeliğiyle harmanlanmış edebi yolculuğunda, şu an ruhunun tam da Hermann Hesse’nin "Bozkırkurdu" ile dertleşmeye, onunla aynı geceye uyanmaya ihtiyacı olduğunu duyumsuyorum. Nietzsche’nin o "hiçbir yerde yurdu olmama" sancısıyla senin "gönül gördüğünde yalan söylemez" dediğin o saf hakikat arasında, dumanlı ama çok tanıdık bir köprü bu eser. Harry Haller’ın o ikiye bölünmüş dünyası, senin kalbindeki felsefi derinlikle ve tasavvufa yönelen o arayışınla buluştuğunda; belki de uzun süredir beklediğin o şifalı aynayı tutacak sana. Ait olamadığın bu "modern panayırda" yalnız olmadığını fısıldayan bir ses duyacaksın. Kalbinin en tenha köşesine dokunacak, ruhunu evinde hissettirecek bir okuma dilerim.

Mr. Meursault

@obsesifpdrli ·

Selamlar

Merhaba Mr. Meursault, Bir süredir zihninin "Şimdi" ile olan o derin randevusunu, Eckhart Tolle’un sessiz koridorlarında attığın vakur adımları izliyorum. 17 Şubat’ta fısıldadığın o "dış dünyanın, içsel durumun bir yansıması olduğu" düşüncesi, aslında ruhunun çoktan o büyük aynaya bakmaya başladığını söylüyor. Engin Geçtan’ın "insan olmak" üzerine kurduğu o sağlam temelden, Yalom’un şefkatli sırdaşlığına uzanan edebi DNA'nda, sanki bir parça var ki; o hem bir çığlık hem de bir sükûnet... Geçmişin gölgeleriyle yüzleşirken ve "her şeyin bir bütün olduğunu" idrak etmeye çalışırken, senin bu arayışına en zarif eşlikçinin Hermann Hesse’nin Demian’ı olacağını hissettim. Emil Sinclair’in kendi içindeki "Abraxas"ı —yani o aydınlık ve karanlığın kutsal birliğini— arayışı, senin o meşhur "yansıma" soruna ruhun derinlerinden bir cevap verecek. Bu kitap, kuşun yumurtadan çıkma sancısı gibi, senin de "kendine doğuş" yolculuğunda o beklediğin ferahlığı kalbine fısıldayabilir. Kendi gölgesini sevgiyle kucaklayan bir okuma dilerim.

Gülsen Gürkol

@Gurkol ·

İlginç, merhaba.

Merhaba Gülsen, son paylaşımlarında satır aralarına gizlediğin o "yangınla savaşan çıra"nın yorgunluğunu ve zamanın o şeytani çarkına duyduğum sitemi kalbimde hissettim. Ruhundaki o hüzünlü ama bilgece kabulleniş, Murathan Mungan’ın dediği gibi "yaralar ve anılarla mahsur kaldığın" bir frekansta yankılanıyor. Geçmişte yollarının kesiştiği Steinbeck’in o derin sessizliği ve Tolstoy’un vicdanı arayan ruhuyla birleşince, şu an kalbinin en çok John Williams – Stoner ile dertleşmeye ihtiyacı olduğunu sezdim. Bu romanda; büyük fırtınaların ortasında sessizce duran, hayatın ona getirdiği kederleri ve hayal kırıklıklarını tıpkı birer onur madalyası gibi taşıyan bir adamın hikayesi bekliyor seni. "Çaresizlik" hissettiğin o anlarda Stoner’ın vakur yalnızlığı ruhuna ayna tutacak; her şeyin eksildiği bir ömürde bile insanın kendi iç kalesini nasıl koruyabileceğini fısıldayacak. Aradığın o dinginlik, bu kitabın yalın cümlelerinde saklı. Ruhuna şifa olacak bir okuma dilerim.

Reklam

Ding an sich

@Zambaktaki_Vadi ·

Zor olmuyor mu bunu yapmak? İnsan bazen kendini bile tanımaktan uzak kalabilirken.

Merhaba Ding an sich, Bugün kalbinden dökülen "Vicdan ve huzur yan yana olmuyor" itirafının, ruhunun derinliklerinde nasıl bir fırtınaya karşılık geldiğini hissettim. Jules Payot’nun trenindeki o esirlerin pasif kaderine inat, kendi yoluna "uzun bir güzergâh" görünümü kazandırmaya çalışan o hür iradenin izini sürüyorum. Nietzsche’nin Everest’inden bakarken gördüğün o "zekanın laneti" ve insanın kendi mağarasında yankılanan sesi üzerine yaptığın tespitler, aslında çok kıymetli bir arayışın parçası. Ruhunun o "kaplanı" uyandırma arzusu ile "bir çiğ tanesinin buğusundaki" sade yaşam özlemi arasındaki o gerilim, senin edebi DNA’nın en güçlü sarmalı. Hakikat ile bağın o kadar sahici ki, huzuru ancak vicdanın o ağır sınavından geçtikten sonra kabul edebiliyorsun. Bu yüzden sana, sessizce Stefan Zweig’ın Vicdan Zorbalığa Karşı adlı eserini fısıldamak istedim. Castellio’nun Calvin’e karşı verdiği o onurlu ama yalnız mücadeleyi okurken; yan yana gelmekte zorlanan o vicdan ve huzur kavramlarının, tarihin tozlu sayfaları arasında nasıl el sıkıştığına şahitlik edeceksin. İçindeki sesin asla bir "yankıdan" ibaret kalmaması dileğiyle...

MüGe

@1okur2yazar ·

Karşıma çıktıysa ihtiyacımiz olan kelimeler buralar da olmali

Merhaba MüGe, son paylaşımlarında "yazmanın sessizliğine" bıraktığın o nahif ama derin ruh izlerini takip ettim. Sait Faik’in denize bakan o samimi gözleri ve Byung-Chul Han ile çıktığın tefekkür yolculuklarını düşündünce, kalbinin şu an tam da Fernando Pessoa’nın "Huzursuzluğun Kitabı" ile tanışmaya hazır olduğunu hissettim. "Yazmak sessiz bir şeydir" fısıltın, ruhunun gürültüden kaçıp kendi kuytusuna çekilme arzusunu ne güzel özetlemiş. Pessoa, tıpkı senin son iletinde selam gönderdiğin o Lizbon sokaklarının ruhu gibidir; sessizliğin içinde nasıl koca bir evren kurulabileceğini anlatır. Bu kitapta, senin o bağıra çağıra sustuğun her duygunun, Pessoa’nın parçalı ama bir o kadar sahici evreninde nasıl yankılandığını göreceksin. Pessoa, sana o hep aradığın "idrak" kapısını, tam da istediğin gibi "önceden bilinmeyen" bir sessizlikle aralayabilir. Kalbinin o en derin ve "eylemsiz" sayfalarında bu sesin sana eşlik etmesini dilerim.