Bir danışan ve terapist günlüğü… Bu kitabın amacı iyileştirmek değil; fark ettirmek, “garip değilsin” diyerek okurla bir dostluk kurmak. Yazar her ne kadar uçlarda gezinen, tekrarlayan biri olsa ve bana göre yanlış bir terapistle ilerlemiş olsa da, kitabın ve yazarın bu kadar sert eleştirilmesini doğru bulmuyorum.
“Abartıyor” deniliyor… Pardon? Bunları yaşamayan, o zihinsel döngülerin içinde kaybolmamış insanların bu kitabı tam anlamıyla anlayabileceğini sanmıyorum. Herkese hitap etmek zorunda değil zaten. Boğucu gelmiş olabilir; evet, ben de yer yer sıkıldım. Ama yazar da zaten bunu açıkça söylüyor. Çünkü anlatılan şey süslenmiş, parlatılmış bir iyileşme hikâyesi değil; sancılı, tekrar eden, yer yer yorucu bir zihinsel süreç.
Ben okurken birçok yerin altını sıklıkla çizdim; yalnız olmadığımı fark ettim ve teselli oldum. Bu tarz sorunlarla savaşırken bir de bunları açıkça paylaşma cesareti gösteren birine bu kadar acımasız yaklaşılmamalı. Eleştirilen şey kitabın içeriğinden çok yazarın kendisi gibi geliyor bana, bu da oldukça garip.
Terapilere gelirsek… Seansların bu kadar açık aktarılmasını ben de çok doğru bulmuyorum. Ancak terapistin yaklaşımı bana güven vermedi; açıkçası ben böyle bir terapiste gitmezdim.
Yine de bu kitap herkes için değil. Ama yaşayan, hisseden, benzer karanlıklardan geçen biri için sandığınızdan çok daha anlamlı olabilir.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.