Canavarın da Kalbi Varmış
N. G. Kabal’ın kalemi çok akıcı ve duyguyu doğrudan geçiren bir anlatıma sahip. Özellikle Luzia’nın iç dünyasını okurken insan ister istemez onunla bağ kuruyor. Çünkü Luzia sadece “fantastik bir karakter” değil; yıllarca acı çekmiş, anlaşılmamış, yalnız bırakılmış, hatta kendi acısına bile inanılmamış bir kız. Bu da onun yaşadıklarını daha gerçekçi ve can yakıcı hale getiriyor. Kalp ağrısı meselesi zaten başlı başına etkileyici bir metafor… Hem fiziksel hem ruhsal bir yarayı temsil ediyor.
Kitabın en güçlü yanlarından biri bence şu: Luzia’nın yan karakter sendromu.
Gerçekten de bazı insanlar hayatta kendini hep “fazlalık”, “gölge”, “önemsiz” hisseder ya… Luzia tam olarak bunu yaşatıyor. Üstelik bunu dramatize etmeden, okurun kalbine yavaş yavaş işleyerek yapıyor. Onun yaşadığı kırılmalar, dışlanmışlık hissi ve “kimse beni gerçekten görmüyor” duygusu çok tanıdık geliyor.
Ve gelelim Sidra Dekalton’a… Ah Sidra!
Bu adam resmen kitabın hem en sinir bozucu hem de en çekici kısmı. Çünkü Sidra öyle bir karakter ki; bazen tek bir cümlesiyle insanı darmadağın ediyor, bazen de yaptığı bir hareketle “bu adamı boğasım var” dedirtiyor. Luzia’ya yaşattığı acılar, geçmişten gelen hesaplaşmalar, onun sürekli geri planda kalması… Bunlar okurken ciddi anlamda sinir krizine sokuyor. Ama aynı zamanda Sidra’nın karanlığı ve taşıdığı yük de hikâyeye çok güçlü bir dramatik hava katıyor.
Kitapta romantizm kısmı bence güzel işlenmiş çünkü hemen “hop aşık olduk” şeklinde ilerlemiyor. Aralarında sürekli bir mesafe, bir çatışma ve imkânsızlık hissi var. Bu da ilişkilerini daha tutkulu ve daha gerçekçi hale getiriyor. Sidra’nın Luzia’yı Luxuria ile karıştırması, Luzia’nın da “ben o değilim” çabası… burada kimlik sorgulaması çok başarılı verilmiş.
Ayrıca “Gece Işığı” detayı… kesinlikle kitabın en karanlık ve en etkileyici tarafıydı. Vampir kanının bağımlılık yaratması fikri zaten rahatsız edici ama aynı zamanda çok yaratıcı. Luzia’nın acısını bastırmak için buna tutunması, bir nevi kendi kendini tüketmesi… gerçekten insanın içini burkuyor. Çünkü bu noktada kitap sadece fantastik değil, aynı zamanda psikolojik olarak da ağırlaşıyor.
Atmosfer konusunda ise senin dediğin gibi, kitap gotik havası varmış gibi dursa da tam anlamıyla klasik gotik bir dünyaya sahip değil. Daha modern bir düzen var ve vampirler saklanmıyor. Bu bazı okurları hayal kırıklığına uğratabilir ama bence kitap bunu duygusal derinlikle telafi ediyor. Zaten bu hikâyenin gücü, devasa bir evren kurmasından çok karakterlerin hissettirdiklerinde saklı.
Final kısmı ise tam bir “NE OLDU ŞİMDİ?” etkisi yaratıyor.
Kitabı bitirdiğinde insanın içi boşalıyor ve hemen devamını okumak istiyor. Çünkü sırlar açıldıkça Luzia’nın yaşadığı acının aslında ne kadar büyük olduğu daha da netleşiyor.
Genel olarak ben bu kitabı şöyle tanımlarım:
Çok derin bir fantastik evren değil belki ama duygu yönü güçlü, kalp kıran, insanı sinirlendiren ve bağımlılık yapan bir vampir hikâyesi.
Luzia’nın yaşadığı kırgınlıklar, “yan karakter” hissi ve Sidra’nın o iflah olmaz halleri kitabı unutulmaz kılıyor.
Benim için en büyük artısı Luzia’nın hislerini okura geçirebilmesi oldu. Çünkü bazı kitaplar olay anlatır ama his vermez… bu kitap ise hissettiriyor. Ve bu da onu çerezlik bile olsa özel yapıyor.
·
73 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.