Arafatta Bir Çocuk, adından da anlaşılacağı gibi insanı iki dünya arasında bırakıyor. “Araf” dediğimiz o eşik hâli var ya… ne tam geçmiştesin ne gelecekte. İşte kitap da tam o yerde duruyor.
Kısaca konusu:
Bir çocuğun gözünden büyümenin sancısını, aidiyet arayışını ve dünyanın sert gerçekleriyle erken karşılaşmayı anlatıyor. Masumiyetle yüzleşmenin çarpıştığı bir hikâye bu. Yalnızlık, kimlik, kök, hafıza… Bunlar sessiz ama güçlü temalar olarak ilerliyor. Büyük laflar atmıyor; hayat zaten yeterince büyük konuşuyor.
Bende bıraktığı his?
Bir durup düşünme hâli. Çocukluk dediğimiz şeyin ne kadar narin ama bir o kadar da dayanıklı olduğunu hatırlatıyor. İnsanın en çok küçükken incindiğini ama en derin köklerini de o zaman saldığını hissettiriyor. Okurken kalbimde hafif bir sızı oldu; ama o kötü bir sızı değil… insanın kendi geçmişine saygı duymasını sağlayan bir sızı. Sessizce omzuna dokunur.
Okursan, bazı sayfalarda kendi çocukluğuna dönüp bakacağına eminim.
Ve belki de o çocuğa biraz daha şefkat göstereceksin
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.