(spoiler içerir) Güzeldi. Çok ağlamayı bekleyerek aldığım bir kitaptı. Ama beklediğim kadar fazla ağlatmadı beni. En duygulandığım sahne harold ın jude a sarılıp "oğlum canımın içi" dediği sahneydi. Harold ciddi manada en sevdiğim karakter oldu. Willem e gelince ölümü çok sönük kaldı. Biraz daha ölürken hüzünlenmek isterdim ama herşey bir anda olup bitti okurken öldüğünü bile anlayamamıştım başta. Jude u sevdim genel olarak ama bir insan bu kadar mı kendinden nefret eder? Yaşadığı şeyleri göz önünde bulundurursak normal şeyler deyil evet pisikolojisi ağır şekilde bozulması normal ama bir insan kendinden bu kadar nefret etmemeli. En azından "o zamanlar, benim suçum deyildi. ben küçüktüm bunları bana yaşatan insanların suçuydu" diyebilirdi. Hayatı kendine zehir etti. Luce birader i de hiçbir zaman suçlamaması beni sinirlendirdi. Çünkü bu duruma gelmesinin tek suçlusu bence Luce du. Jude un hiçbir zaman Luce u suclamamasına anlam veremedim. Genel olarak kitap hiç beklemediğim türdendi. Beklentilerimi karşılamadığını düşünüyorum. Herkesin okurken her dakika ağladığı kitap olduğunu duyduğumda okumak istedim ama ilk okuduğum hüzünlü kitap beni çok fazla ağlatmıyorsa sanırım bu benden kaynaklanan birşey.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.