Dokuz Yayınları’ndan çıkan Yasaklanmış Masallar serisinde Uyuyan Güzel, benim için masal kavramının tamamen ters yüz edildiği, rahatsız edici derecede güçlü bir okuma oldu.
Bu hikâye bana şunu hissettirdi: Bazı masallar uyutmaz, aksine insanı uyanık tutar. Aurora’nın dünyası daha ilk sayfalardan itibaren huzursuz edici bir karanlıkla çevrili. Annesinin verdiği tek bir kararın, bir insanın kaderini nasıl geri dönülmez biçimde şekillendirdiğini adım adım izliyoruz. Güzelliğin bir lütuf değil, bir bedel hâline gelişi… Ve bu bedelin bir çocuğun zihninde yankılanan seslerle, bölük pörçük anılarla, susturulamayan kabuslarla ödenmesi…
Kitap iki farklı ruh hâliyle ilerliyor gibi. İlk bölümde annenin çaresizliği, korkusu ve “doğru” olduğunu sandığı seçimler var. İkinci bölümdeyse Aurora’nın tek başına kaldığında yüzleşmek zorunda olduğu gerçekler… İşte tam burada hikâye nefes aldırmıyor. Gerilim sadece olaylardan değil, karakterin zihninden yükseliyor. Kafasının içindeki sesle, geçmişin karanlık boşluklarıyla ve annesinden kalan kırıntı gerçeklerle baş etmeye çalışan bir genç kız izliyoruz.
Benim için en çarpıcı tarafı, masumiyet kavramının bu kadar acımasızca sorgulanmasıydı. Okurken sık sık “Güzellik gerçekten bir armağan mı?” diye düşündüm. Ve final… Tüm parçalar yerine oturduğunda, geriye insanın içini üşüten bir tatmin kalıyor.
Charles Perrault’nun masalından ilham alan bu yeniden yazım, romantik hiçbir şey vaat etmiyor. Aksine karanlığı, bilimi, korkuyu ve bastırılmış gerçekleri yüzünüze çarpıyor. Yetişkin okurlar için, rahatsız edici ama bir o kadar da akılda kalıcı bir deneyim.
Benim için bu kitap, “Uyuyan Güzel” adını bir daha asla aynı masumlukta düşünemememe sebep oldu.
·
80 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.