Bozkırkurdu edebi açıdan bana çok ağır gelen bir kitap oldu. Bu yüzden kitabı okurken sürekli ara verme gereği duydum. Zaten Hermann Hesse varoluşçuluk üzerine yazan güçlü bir yazar. Kitap boyunca da sürekli bu varoluşsal sancı ve sorgulamalarla karşılaştım. Mutlu olmanın ne demek olduğunu bilmeyen bir adamın bu yaşamın mizahına, kara mizahına akıl erdirmesi gerektiği bekleniyor. Bir nevi modern insanın ruhsal mücadelesini okuyorsunuz. Kitabın olay örgüsüne gelecek olursam:
Harry isminde bir adam burjuva insanlarının kaldığı bir otele geliyor. Öyle ki, burada bir kaç ay kalacak otel parasını da peşin veriyor. Her zamanki eylemi aslında bu, her ne kadar kendisi burjuva olmasa da ve burjuva insanlarından nefret etse de bulundukları alanlarda olmaktan keyif alıyor ve buraları gözlemliyor. Aslında kendisi buraya oldukça yabancı ve bir nevi kendini ve yaşamı bu şekilde sorguluyor. İşte bu aile işletmecisi olan otele geldikten sonra bir süre kalıyor burada hatta otel sahibiyle sohbet ediyorlar. Otel sahibi ise onu çok gizemli buluyor, odası kitap dolu olan bu adam ne iş yapıyor nerelere gidiyor vs hep aklında bu sorular var. Bir gün gizemli Harry bu otelden ayrılıp bir daha dönmüyor, otel sahibi de öldüğünü zannediyor. İşte bu noktadan sonra kitapta büyük değişimler olmaya başlıyor ve benim koptuğum kısımlar da burada başlıyor.
Harry otelden ayrıldıktan sonra amacının ne olduğunu bilemez bir halde aylak aylak dolaşıyor ve tiyatro kapısı gibi bir yerde sadece aptallar girebilir yazan bir kağıt görüyor. Ama nereden girebileceğine dair bir fikri yok. Ardından bir genç gelip ona kağıt veriyor. Kağıtta onun adı yazılı... Tam da onu anlatıyor kitap, görünüş ve yaşayış olarak bir Bozkırkurdu olduğunu içinde vahşi bir kurt olduğu kadar iyi yürekli bir insan da olduğuna dair uzun bir mektup. Kimin yazdığı neden yazıldığı ise meçhul. Ardından Harry bu tiyatroda kendini buluyor. Burası aslında bir hesaplaşma alanı onun için. Soyut evren işte tam bu kısımda ortaya çıkıyor.
Sonuç olarak Bozkırkurdu , insanın iç dünyasındaki parçalanmışlığı ve kendini kabullenme sürecini anlatan derin bir roman. Aslında hepimizin içinde kendimizden bir parça bulabileceğimiz ve üzerine derince düşünülmesi gereken bir kitap. Hesse, bu kitabında bireyin mutluluğa ulaşabilmesi için içindeki farklı yönleri reddetmek yerine onları anlaması ve kabul etmesi gerektiğini savunuyor.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.