İncelemeDuygu ve Düşünce
Canpare Aşk klasik bir aşk romanı değil. Daha ilk sayfalardan itibaren insana şu soruyu sorduruyor: “Bu dünyaya neden geldik ve gerçekten insan olabildik mi?” Kitap, aşkı iki kişi arasındaki duygudan çok daha öteye taşıyor; Yaradan’a duyulan aşkı, varoluş bilincini ve insanın yeryüzündeki sorumluluğunu merkeze alıyor.
Metinde sık sık “halife” kavramına vurgu yapılıyor. Yani insanın sadece yaşayan bir varlık değil; bilinç taşıyan, emanet yüklenen bir kul olduğu hatırlatılıyor. Bence kitabın en güçlü tarafı da burada: Okuru dış dünyadan çok kendi içine döndürmesi. “Allah’ın ruhundan üflenmiş olmak” fikri etrafında, insanın özünü tanıma yolculuğu anlatılıyor.
“Canpare aşk” kavramı ise kitabın kalbi gibi. İçimizde taşıdığımız o ilahi sevgi kırıntısının farkına varmak, baktığımız her şeyde yaratılışın izini görmek… Dağda, çiçekte, aynadaki yansımamızda bile O’nu hissedebilmek… Yazar, bunu didaktik bir dille değil; daha çok tefekkür havasında, sorgulatarak aktarıyor.
Ben okurken şunu düşündüm: Biz gerçekten aşkı biliyor muyuz, yoksa sadece kelimesini mi kullanıyoruz? Çünkü burada anlatılan aşk; kinle, nefretle, kavgayla aynı kalpte duramayan bir aşk. Daha arınmış, daha teslimiyetli bir sevgi.
Canpare Aşk benim için bir hikâyeden çok bir hatırlayış oldu. Neden burada olduğumuzu, kalbimizi neyle doldurmamız gerektiğini ve “insan” olmanın sadece bir suret değil, bir sorumluluk olduğunu yeniden düşünmemi sağladı.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.