Garip Meslekler Kulübü
G. K. Chesterton’ın Garip Meslekler Kulübü'nü bitirdim. Kitaba kötü diyemem, ama dürüst olayım: pek ısınamadım.
Arka kapak yazısını okuyunca beklentim çok farklıydı. Daha absürt, okurken insanı içine çeken, eğlenceli ve tıkır tıkır işleyen bir hikâye bekliyordum. "Garip meslekler" fikri kulağa çok orijinal gelmişti; rengarenk karakterler ve canlı bir anlatım hayal etmiştim. Ama kitap, beklediğim sürükleyici absürtlükten ziyade, biraz soğuk ve fazla akılcı bir ironiye dayanıyor.
Mizahı kötü değil, hakkını yemeyeyim; ama o İngilizlerin aralara sınıf farklarını sıkıştıran ince espri tarzı bana pek geçmedi. Absürtlükler havada uçuşuyor ama olaylar sanki biraz darmadağın ilerliyor gibi hissettim. Sanki yazar bir hikâye anlatmak yerine, kafasındaki bir fikirle oyun oynuyor gibiydi.
Karakterlere gelince, evet, ilginçler. Toplumun kalıplarına sığmayıp kendi yolunu çizen tipler var. Ama ben mizahın sadece zihinsel bir ironiden değil; karakterlerin o anki hallerinden, birbirleriyle atışmalarından veya hayatın içinden çıkmasından doğmasını daha çok seviyorum.
Bu arada İş Bankası Kültür Yayınları’nın çevirisi bence gayet iyi; zaten genelde onları tercih ederim. Yani kitaba ısınamamamın sebebi çeviri değil, tamamen yazarın kendi tarzıyla alakalı.
Özetle, ilginç bir deneyimdi; yazarın ne kadar zeki olduğunu görebiliyorsunuz ama okurken o heyecanı pek hissedemedim. İronisi var, ama duygu olarak bana pek dokunmadı. Chesterton’ı bir daha ne zaman okurum, orası şimdilik muamma.
·
73 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.