Bazı kitaplar vardır; anlatmaz, insanı kendi içine gönderir.
Varoluşsal Pazartesi, sayfa sayısı bakımından kısa ama zihinde bıraktığı yankı bakımından uzun süren eserlerden biri oldu benim için. Okurken fark ettim ki ilerlemiyorum aslında… duruyorum. Cümlelerin arasında bekliyorum. Altını çiziyorum, geri dönüyorum, yeniden okuyorum.
Neredeyse her birkaç sayfada bir kalemi elime aldım. Çünkü Fondane, cevap veren bir yazar değil; insanı kendi sorularıyla baş başa bırakanlardan. Varoluşu, insanın dünyayla kurduğu kırılgan ilişkiyi ve modern insanın içsel yalnızlığını sessiz ama sert bir şekilde hatırlatıyor.
Sayfalar az olabilir ama ağırlığı hafif değil. Okudukça insan dış dünyayı değil, kendi düşüncelerini sorgulamaya başlıyor. Belki de bu yüzden bazı kitaplar bitmez — sadece kapağı kapanır.
Bu okuma boyunca çizdiğim satırlardan ve zihnimde yankı bulan düşüncelerden türettiğim birkaç cümleyi sizlerle baş başa bırakıyorum…
Bazen bir kitap okunmaz; insan kendini okur...
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.