Bu ay okuduğum bir diğer kitap Lee Ki Ho’nun ilk uzun soluklu romanım dediği “Özür Dileriz” oldu. 150 sayfalık kitap nasıl uzun soluklu olabilir derken son söz kısmında aslında romanın 600 sayfa olduğunu ama azaltılarak bu hale geldiğini yazardan öğrendik. Keşke 600 sayfayı okusaydık çünkü bu kadar özgün bir konunun böylesine sıkıştırılması beni üzdü.
Bir çeşit rehabilitasyon merkezi mi hapishane mi bilemediğimiz, topluma ayak uyduramayan insanların tutulduğu bir tesisteki Jinman ve Şibong isimli iki arkadaş ana kahramanlarımız. Bu iki adam tesisin görevlileri tarafından haplarla uyuşturularak özür bile gerektirmeyen en ufak aykırı eylemlerinden dolayı sürekli şiddet görüyor. Bir süre sonra itiraf edebilecekleri yeni suçlar yaratmaya başlıyorlar. Tesisten ayrıldıkları gün meslek sahibi olup bir şekilde para kazanmaları gerektiğini düşünerek çeşitli işlere başvuruyorlar ama hayatlarının büyük kısmını tesiste geçirdikleri için herhangi bir konuda yetenekli değiller. Bu yüzden en iyi yaptıkları şeyi yani “özür dilemeyi” bir meslek haline getiriyorlar ve birbirlerinden özür dilemesi gereken insanlar adına para karşılığı özür dilemeye başlıyorlar. Ancak bir süre sonra bu işin dengesi tamamen bozularak bir felakete dönüşüyor.
Kitap üç bölümden oluşuyor: “Suç Aramak”, “Suç Yaratmak” ve “Suçu Beslemek” Peki bütün suçlar basit bir özürle affedilebilir mi? Bazı hataların bedelleri iki kelimeye sığamayacak kadar büyük olabilir mi? Kendi eylemlerimizin sorumluluğunu baskıyla, şiddetle veya parayla başkalarının üstüne yükleyerek bu sorumluluk ve vicdan azabından kurtulabilir miyiz?
Oturup 1,5-2 saatte bitirebileceğiniz ama etkisi bir süre daha devam edecek bir kitap. Özür dilemek, suçlu ve sorumlu hissetmek üzerine metaforlarla kurulmuş bu kısa romanı okuyan herkesin farklı noktalara dikkat çekip bittiğinde farklı çıkarımlar yapacağını düşündüğüm için hemen diğer okurların yorumlarını okumaya gidiyorum.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.