Zamanın durduğu yerde, kendini bulmak: Yitik Ufuklar
Bugün sizi dünyanın tüm karmaşasından koparıp, haritaların bile unuttuğu bir yere götürmek istiyorum: James Hilton - Yitik Ufuklar.
Şangri-La efsanesi ile tanışmamı sağlayan bu kısa hikaye, aslında bir kaçış öyküsü. Himalayalar’ın kalbinde gizlenen bu vadi; hırsların bittiği, yaşlanmanın yavaşladığı ve bilgeliğin hüküm sürdüğü bir ütopya. Ancak bu ütopyaya ulaşmak kadar, orada kalmayı seçmek de bir o kadar zor!
Neden 6 puan? Gelin bu mistik deneyimi biraz deşelim. Kitabı okurken, modern insanın bitmek bilmeyen "bir yerlere yetişme" telaşının ne kadar anlamsız olduğunu fark ediyorsunuz. Şangri-La tasviri sadece bir mekan değil, bir ruh halini temsil ediyor,yani okurken sürekli sorgulama halindesiniz diyebilirim.
İkinci Dünya Savaşı’nın eşiğinde yazılmış olan bu kitabın içinde birinci dünya savaşının insanlarda bıraktığı etkilerinde tasvirlerinin olması bence hikayenin inandırıcılık etkisini arttırıyor.
Şimdi birazda olumsuz yönlerine bakalım. ilk olmsuzluk nedeni -benim için- anlatımın sürekliliğini kaybetmesi. Yani bazı yerlerde olay örgüsü neredeyse durma noktasına geliyor, bu durum yer yer okuru hikayenin dışına itebiliyor. Bir diğer neden ise yan karakter. Kitabı okurken elbette tüm karakterlerde belirgin bir gelişim görmeyi beklemiyordum ama yinede ana karakter - Conway- kadar derin bir gelişim olur diye düşünüyordum ama malesef.
Finale gelecek olursam kimine göre çok vurucu, kimine göre ise fazla belirsiz kalabilir. Ben belirsiz kalan kısımdayım daha çok :)))
Kısacası; aksiyon değil, dinginlik arayanların; felsefeyle harmanlanmış mistik bir yolculuğa çıkmak isteyenlerin uğrayabileceği bir durak diyebiliriz.
Her zaman söylediğim gibi kitapla ve seviyle kalın...
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.