Kitabı kapattıktan sonra aklımda o cümle:
“Bir kalbiniz vardı, onu hatırlayın.”
Canımı acıta acıta okudum.
Yer yer utandım. Yer yer insan olmanın yükünü omuzlarımda hissettim.
Bu bir çocuk kitabıydı belki;
ama satır aralarında Filistin vardı. Üstü kapalı, incitmeden, bağırmadan anlatılmış bir hakikat…
Yazarın o ince ruhuna teşekkür etmek istiyorum; çünkü çocukların yaşadığı bir zulmü başka bir çocuğa anlatırken sadece kalbe bırakmış.
Esti ve Aksa’nın hikâyesini okurken, yıllardır gözümüzün önünde duran ama çoğu zaman görmezden gelinen bir gerçeği yeniden düşündüm.
Bir yerde de şunu düşündüm:
İsrailli çocuklar vicdansız büyüyor,
Filistinli çocuklar büyüyemiyor
Esra Yurttaş YılıkZeytindağı'ndaki Portakallar