Savaş ve Barış, yalnızca büyük savaşların hikâyesini anlatan bir roman değil, insan hayatının bütün çelişkilerini ve arayışlarını kapsayan devasa bir panorama gibidir. Lev Tolstoy tarih ile bireyin kaderini iç içe geçirir, imparatorlukların ve orduların hareketlerini anlatırken insanların korkularını, umutlarını ve hayal kırıklıklarını da gösterir, savaş yalnızca cephede yaşanan bir olay değil insanın içinde süren çatışmaların da sembolüdür. Tolstoy tarihi büyük kahramanların iradesiyle açıklamayı reddeder, ona göre tarih tek bir kişinin kararıyla değil sayısız insanın küçük ve görünmez hareketleriyle şekillenir, bu bakış romanı bir hikâyeden çok düşünsel bir sorgulamaya dönüştürür. Pierre’in anlam arayışı, Andrey’in gururu ve hayal kırıklıkları, Natasha’nın masumiyeti ve dönüşümü romanın merkezindeki insanlık hâlini temsil eder, karakterler kesin çizgilerle değil zaman içinde değişen ve olgunlaşan varlıklar olarak anlatılır. Dil geniş ve akışkandır, bazen sakin bir nehir gibi ilerler bazen savaşın gürültüsüyle hızlanır, Tolstoy okuru yalnızca olayların tanığı yapmaz onu tarihin akışı, kader ve hayatın anlamı üzerine düşünmeye zorlar. Roman bittiğinde geriye yalnızca bir tarih anlatısı değil, hayatın anlamının çoğu zaman büyük olaylarda değil insanların birbirine dokunduğu küçük anlarda saklı olduğuna dair dingin ama ağır bir düşünce kalır.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.