Çok sevdim
Bazı romanlar yalnızca bir hikâye anlatmaz; aynı zamanda bir dönemin havasını, kokusunu ve telaşını da taşır. Haliç Bezirgânları benim için tam olarak böyle bir kitap oldu. Sayfaları çevirdikçe sadece karakterlerin peşinden gitmiyorsunuz; aynı zamanda Osmanlı’nın değişimle yüzleştiği bir zamanın içinde yürüyormuş gibi hissediyorsunuz.
Levent Soydinç bu romanda okuru bir imparatorluğun dönüşüm sancılarının ortasına bırakıyor. Avrupa’da sanayileşmenin hızlandığı, makinelerin ve yeni üretim biçimlerinin dünyayı değiştirmeye başladığı bir çağ… Osmanlı ise bu büyük dönüşümün eşiğinde, bir yandan geçmişin alışkanlıklarını taşırken bir yandan da yeni bir dünyaya yetişmeye çalışıyor. İşte romanın asıl gücü burada: yalnızca olayları değil, bir dönemin ruh hâlini anlatmasında.
Kitabı okurken Haliç’in sisli sabahlarını, tersanelerdeki hareketi, ticaretin ve girişimlerin yarattığı o telaşı hissetmek mümkün. Bu yüzden metin yalnızca tarihsel bir arka plan sunmuyor; aynı zamanda bir şehrin ve bir çağın nabzını tutuyor. Karakterler de bu değişimin içinde savrulan insanlar gibi: kimi yeni dünyanın fırsatlarını görmeye çalışıyor, kimi ise eski düzenin gölgesinde kalıyor.
Benim için Haliç Bezirgânları bir macera romanından fazlasıydı. Daha çok, bir imparatorluğun modernleşmeye doğru attığı tereddütlü adımların hikâyesi gibi geldi. Çünkü bazı kitaplar yalnızca geçmişi anlatmaz; geçmişin içindeki kırılma anlarını da gösterir. Bu roman da tam olarak o kırılma anlarından birini anlatıyor.
Bitirdiğimde aklımda kalan şey karakterlerden çok şu düşünce oldu:
Bazen bir dönemi anlamak için tarih kitapları yetmez; iyi anlatılmış bir roman da o dönemin kapısını aralayabilir. Haliç Bezirgânları benim için böyle bir kapı oldu.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.