Ah Charlie, Ah Algernon...
Bu kitap bizi resmen darmaduman etmek istiyor, neden mi? Çünkü Algernon’a Çiçekler, sadece bir zeka artış hikayesi değil; bir insanın en saf haliyle "Beni lütfen sevin" diye haykırışının hikâyesi.
Neden kalbimizi bu kadar parçalıyor?
O "Arkadaş" sandıklarımız, Charlie başta o kadar saf ki, insanların onunla dalga geçmesini "beraber gülüyoruz" sanıyor. Biz okurken kahroluyoruz, o ise gülümsüyor. Sonra zekası arttıkça o gerçeklerle yüzleşmesi yok mu? İşte o an insanın kalbine bir yumru oturuyor.
Zeka Her Şey değilmiş Charlie akıllandıkça dünyayı, insanları, hatta aşkı bile çözüyor ama bir bakıyor ki; zekası arttıkça yalnızlığı da artıyor. "Her şeyi bilmek mi, yoksa hiçbir şeyin farkında olmadan mutlu olmak mı?" sorusunu resmen beynimize kazıyor.
Algernon ile kader birliği... O minik fare Algernon aslında Charlie’nin aynası. Onun başına gelen her şey, Charlie’nin de başına geleceklerin habercisi. Algernon’da gerileme başladığında Charlie’nin kendi sonunu izlemesi kadar dramatik çok az şey okudum.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.