Bazen kitabı okurken benim aldığım notlar kadar yazar not almış mıdır acaba diye düşünüyorum? Ve bu ikinci kitabıyla kesinlikle söyleyebilirim ki ben bir Gospodinov hayranıyım.Zamanın kendisini anlatım malzemesi yapan bir metin ile Gospodinov’un dili hüzünle birleşiyor ve bunu ağırlaştırmadan ince bir ironi ile süsleyip sunuyor okura. Ve bu gerçekten hayran oldu nasıl bir durum yaratıyor.
Demans hastalarının kendilerini güvende hissetmeleri amacıyla kurulan odalar düşünün ve bu fikir öyle büyüyüp gelişiyor ki ülkeler en mutlu oldukları on yıllık periyotları seçmek amacıyla referandum yapmayı planlıyorlar. İki karakter üzerinden ilerleyen Metin’de bu klinik fikrini ortaya koyan Gaustin , dahilikle delil arasında bir yerlerde olduğu kadar anlatıcının hayal ürünü olduğunu da düşündüren bir karakter.
Okuma sırasında sık sık aklıma takılan soru geçmişin gerçekten bu kadar güvenli veya romantik olup olmadığıydı. Bittiğinde ise en az kitabı okumadan önceki kadar hafızanın kırılgan ve nankör olduğunu, nostaljinin ise baştan çıkarıcı ancak bir o kadar da acımasız olduğunu düşünüyordum.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.