Walter Benjamin’in Teknik Olarak Yeniden Üretilebilirlik Çağında Sanat Eseri modern sanat dünyasını ve dijital çağı anlamak için çok çarpıcı bence.
Benjamin’in bütün derdi aslında şu: Eskiden bir sanat eseri (mesela Mona Lisa), sadece bir taneydi ve belirli bir mekânda dururdu. Onu görmek için oraya gitmen gerekirdi. O eserin bir "ruhu", bir ağırlığı, yani Benjamin’in deyimiyle bir Aurası vardı.
Peki şimdi ne oldu? Fotoğraf ve sinema çıkınca, o eserin milyonlarca kopyası her yere yayıldı. Benjamin diyor ki; sanat eseri artık "ulaşılamaz" değil, her an yanımızda. Ama bu yayılma, eserin o eşsiz ruhunu (aurasını) biraz yaraladı.
Ayrıca kitapta vurgulanan konulardan biri Sanatın Sokağa İnmesi veya sanatta Demokratikleşme.
Bu durum kulağa üzücü gibi gelse de Benjamin aslında buna çok seviniyor. Eskiden sanat sadece zenginlerin, aristokratların elindeydi; bir ritüel nesnesiydi. Teknik üretim sayesinde sanat artık halkın oldu.Senin evin duvarındaki bir poster veya telefonundaki bir fotoğraf, sanatın artık "tapınaklardan" çıkıp hayatın içine girdiğinin kanıtı.
Kitabın sonlarına doğru Benjamin çok sert ve önemli bir uyarı yapar (ki yazıldığı dönemi düşünürsek —1930'lar— Nazi Almanyası'nın ayak sesleri vardır). Faşizmin politikayı "estetize" ettiğini söyler. Yani kitleleri büyülemek için sanatı ve görselliği kullanırlar.
Buna karşılık Benjamin’in cevabı şudur: Sanatın siyasallaşması. Yani sanat, sadece "güzel" görünen bir şey değil, bizi uyandıran ve düşündüren bir araç olmalı.
Özetle; Benjamin bize diyor ki; sanatın kopyalanabiliyor olması onu değersiz yapmaz, aksine onu özgürleştirir. Ama dikkatli olmalıyız; bu güç, kitleleri uyutmak için de kullanılabilir, uyandırmak için de.
Teknik Olarak Yeniden Üretilebilirlik Çağında Sanat EseriWalter Benjamin · Can Yayınları · 2023168 okunma
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.