Kitap Adı: Sakladığımız Sözler
Yazar: Erin Stewart
Çeviri: Ekin Yurdakul
Sayfa Sayısı: 343
Tür: Roman
Mart ayının ilk kitabını okudum ve şimdi sıra yorumlamaya geldi. Baştan sona insanı içine çeken, soluksuz ilerleyen bir hikâye diyebilirim.
Kitapta bir ailenin yaşadıkları; acıları, heyecanları, dertleri, kırılganlıkları ve inişli çıkışlı ruh hâlleri anlatılıyor. Aynı zamanda karakterlerin içsel sorgulamaları ve yaşadıkları duygusal gelgitler de hikâyenin önemli bir parçası. Belki de kahramanların yaşları ve hayatı algılama biçimleri, onların öncelikleri ve değerleri arasında gidip gelmelerine neden oluyor. Bu da kendi yollarını bulma süreçlerini daha görünür kılıyor.
Herkes büyür ve büyümeye devam eder. Bu kitap da aslında biraz bunu hatırlatıyor.
Basit ve akıcı bir dille yazılmış bir roman. Bu yüzden herkesin okuyup kendi hayatından bir parça bulabileceğini düşünüyorum.
Kitapta daha çok karakterlerin ruh hâllerini ve iç dünyalarını okuyorsunuz. Ancak onları bu noktaya getiren hayatın sert gerçekleri sanki arka planda duran ama etkisini sürekli hissettiren bir unsur gibi. Bipolar, depresyon, intihar, ölüm ve kanser gibi ağır temalar hikâyenin etrafında dolaşıyor ve karakterlerin hayatını derinden etkiliyor.
Kitapta zaman zaman yoğun bir öfke ve nefret duygusu da hissediliyor. Hatta bu duygu o kadar sık karşınıza çıkıyor ki, Aspirin şişesinde yazan “Herkese bir iyilik yap” cümlesinin iyimserliğini bile gölgede bırakacak kadar güçlü bir şekilde anlatılmış.
Okurken beni en çok zorlayan noktalardan biri ise karakterlerin yaşadıkları sorunların farkında olmalarına rağmen iyileşmek için ciddi bir adım atmıyor gibi görünmeleriydi. Bu durum bana sanki herkesin hayatını biraz ezbere yaşıyormuş hissini verdi. Belki de yazar tam olarak bunu göstermek istedi: İnsan bazen yaşadığı acının içinde sıkışıp kalabiliyor.
Bana göre kitapta en dikkat çekici cümle şu oldu:
“…Işığı görebilmek için karanlığa sahip olmalısın…”
Bu cümle aslında kitabın ruhunu da anlatıyor gibi.
Alıntılar:
- On yıl boyunca annesiz olarak gayet iyi idare ettik ve bir yenisini aramıyoruz.
- Ama aramızdaki boşluk, sakladığımız sözlerin ağırlığını taşıyan ağır bir sessizlikle dolu.
- Annem olmadan ailemizin daha kırılgan olduğunu biliyordum.
- Söylemediğim tüm kelimeler sakladığım yerde, içimde bir hüzün yakıyor.
- Herkesin terapiye ihtiyacı olduğunu düşünüyorum.
- Ancak sessizlik sadece beynime deli dolu düşünceler için boşluk bırakıyor.
- Ne kadar çok duydum şu cümleyi: “Her ne yaşıyorsan bunu yalnız başına yaşamak zorunda değilsin.”
- Hepimiz iyileşeceğiz.
- Aralıksız çalışıyorsun, hayata dönme zamanın gelmedi mi?
Bu tarz kitapları tercih edenler güzel bir seçenek olabilir
Ve bu da benden olsun:
“Herkesin hayatı içinde bir büyüme hikâyesi saklar.” Aylin Özgür
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.