Bu kitabın devamı olmalı
Doğduktan kısa bir süre sonra zengin akrabalarına evlatlık verilen Arminuta’nın (geri verilen kız) hikâyesi. Yıllar sonra hiçbir açıklama yapılmadan gerçek ailesine geri gönderilir. Bir anda alıştığı hayattan kopar ve bambaşka bir dünyaya düşer: yoksulluk, kalabalık bir aile ve hiç tanımadığı kardeşler.
Kitap boyunca Arminuta iki hayatın arasında kalır; ne büyüdüğü eve ne de geri gönderildiği aileye tam olarak ait hisseder. Ama bu yeni hayatın içinde özellikle kardeşleriyle kurduğu bağ çok güçlü bir yere dönüşür.
“Benim canım kız kardeşim. Gerçek olamayacak kadar güzel, sarp kaya-liklarda bir avuç topraktan fışkıran çiçeğe benzeyen kardeşim.
Direnmeyi ondan öğrendim. Birbirimize benzemesek de ikimizin de bu dünyada varoluş sebebimiz aynı. Birbirimize ömür boyu arka çıkmak.”
“Bununla beraber üzgün zamanlarımda kendimi hep unutulmuş hissederdim. Beni düşündüğü falan yoktu. Bu dünyada var oluşum artık bir anlam ifade etmiyordu. Anne kelimesini yavaş yavaş yüz kere tekrar ediyordum, ta ki artık anlamını yitirip sadece bir ağız jimnastiği haline gelene dek. Yaşayan iki annenin biricik yetim kızıydım. Biri beni daha ağzımda sütü kurumamışken evlatlık vermişti, diğeri de beni on üç yaşımda ilk anneme iade etmişti. Ayrılıkların, yalancı ya da gerçeği söylemeyi reddeden akrabaların, mesafelerin kızıydım. Kimin kızı olduğumu artık bilmiyordum.”
Kitabı bitirdiğimde en çok hissettiğim şey şu oldu: Adriana’ya ve Giuseppe’ye sıkıca sarılmak…
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.